Soms moet je gewoon even de auto aan de kant zetten en kijken waar je eigenlijk bent beland. Tielt-Winge, dat is zo’n plek die je misschien wel kent van een bordje langs de snelweg — al rijd je er waarschijnlijk altijd aan voorbij zonder erbij na te denken. Volgens Misryoum is het een plek waar je kunt verdwalen in je eigen omgeving, een ervaring die vaker voorkomt dan we durven toegeven.

Er hangt hier een specifieke geur in de lucht, een mengeling van versgemaaid gras en het verre, vochtige asfalt na een bui. Het ruikt naar rust, maar ook naar een soort stilte die bijna ongemakkelijk is als je vanuit de stad komt. Je stapt uit, hoort een verre tractor en denkt: wacht, is dit nu echt waar ik moest zijn? Of misschien ben ik hier gewoon beland door een verkeerde afslag of een impulsieve beslissing om de kaart even te negeren.

Het is intrigerend hoe we vaak denken dat we de controle hebben over onze route. We plannen alles tot in de puntjes, volgen blindelings de stem van onze gps — of is het technologie? — en vergeten dat de mooiste momenten vaak ontstaan op de plekken waar we eigenlijk niet hoorden te zijn. Misryoum wijst er fijntjes op dat verwondering vaak begint op het punt waar de geplande weg ophoudt.

Soms dwalen mijn gedachten af naar de rest van de dag. Wat moet er nog gebeuren? De e-mails, de deadlines, de constante stroom aan nieuwsberichten die altijd maar doorgaat. Maar hier, in Tielt-Winge, lijkt de tijd een fractie trager te lopen — of is dat enkel mijn verbeelding die me een rustmomentje gunt?

Je kijkt om je heen en ziet een landschap dat er altijd al was, maar waar je nooit echt naar keek. Het is er simpel, misschien zelfs een beetje saai voor wie actie zoekt, maar er zit een zekere eerlijkheid in die eenvoud.

Misschien is dat wel de essentie van reizen in eigen land. Het hoeft niet groots of meeslepend te zijn om iets los te maken. Soms volstaat een verlaten weg en een blik op de horizon.