Από τη σύνταξη ως το δικαίωμα στον θυμό, το MISRYOUM σκιαγραφεί πώς η οργή μετατρέπεται σε έλεγχο και βία στην καθημερινότητα.
Μια πράξη που ξεκινά με όπλο και τελειώνει με παντού την ίδια αίσθηση: κανείς δεν προλαβαίνει, κανείς δεν σταματά, κι όμως όλοι καλούμαστε να ερμηνεύσουμε.
Στην υπόθεση που περιγράφει το MISRYOUM, ένας 89χρονος φέρεται να στρέφει τη βία σε δημόσιες υπηρεσίες, πηγαίνοντας από περιοχή σε περιοχή και επαναλαμβάνοντας το ίδιο μοτίβο.. Δεν φαίνεται να υπάρχει εμπόδιο στη διαδρομή του, ενώ το κίνητρο, όπως παρουσιάζεται, συνδέεται με τη σύνταξη και την αίσθηση αδικίας.
Το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο το γεγονός της βίας. Είναι ότι η οργή εμφανίζεται να λειτουργεί σαν «λογαριασμός» που ποτέ δεν κλείνει, επειδή το ζητούμενο δεν είναι απλώς χρήματα, αλλά δικαίωση, επιβεβαίωση και ύπαρξη.
Meanwhile, στον τρόπο που οργανώνεται η κοινωνική μας ζωή, η σύνταξη μοιάζει να έχει βάρος τελικού σκοπού. Η ιδέα ότι δουλεύεις για να φτάσεις στην ημέρα της πληρωμής περνά από γενιές και γίνεται αργά συνήθεια, σχεδόν θρησκεία καθημερινότητας.
Η άλλη πλευρά, όμως, είναι εξίσου κρίσιμη: το «δικαίωμα στον θυμό». Το MISRYOUM μιλά για κάτι που μοιάζει κοινόχρηστο, από τη λεκτική ένταση μέχρι τη χειροδικία και την πιο ακραία μορφή βίας, σαν να θεωρούμε πως κάποια οργή είναι δικαιολογημένη εκ φύσεως.
Insight: Όταν ο θυμός παρουσιάζεται ως αυτονόητη αντίδραση, μετατρέπεται σε εργαλείο κοινωνικής διαχείρισης. Και τότε, η βία δεν φαίνεται ως ρήξη, αλλά ως συνέχεια.
Μάλιστα, η καθημερινή συζήτηση συχνά εντοπίζει «αιτίες» σε κανόνες, έλεγχο, εκπαίδευση και ηθικολογίες. Όμως η ρίζα μπορεί να βρίσκεται αλλού: στο συναίσθημα που προηγείται, στο κίνητρο, στην ανάγκη να αποδειχτεί κάτι, να εκτονωθεί κάτι, να νικηθεί η ανημπόρια.
Στο ίδιο πλαίσιο, το MISRYOUM θυμίζει ότι η λέξη «μήνις» της Ιλιάδας, η οργή, κρατάει μέχρι σήμερα το φορτίο της. Η οργή δεν λειτουργεί μόνο ως αντίδραση, αλλά και ως ταυτότητα: «έχεις ψυχή», θέλεις να νιώσεις ότι υπάρχεις, έστω κι αν αυτό περνά μέσα από το να στραφεί το βλέμμα σε έναν εχθρό.
Σαν αποτέλεσμα, η κοινωνία συχνά οργανώνει τον κόσμο σε στρατόπεδα και σε ρόλους, και όταν δεν υπάρχουν εύκολες «αφορμές», ο θυμός μετακινείται προς τα μέσα ή επιστρέφει ως πιο σκληρή εκδοχή του εαυτού. Από εκεί ξεκινά η έλξη των εμφύλιων συγκρούσεων και η ομαλοποίηση της έντασης ως μέσο επιβίωσης.
Insight: Αυτό που κάνει την ιστορία επίκαιρη δεν είναι η ιδιομορφία της. Είναι ότι δείχνει πώς μια ανάγκη για δικαίωση μπορεί, όταν συναντά ανεξέλεγκτη οργή, να ξεπεράσει το όριο ανάμεσα στο αίσθημα και στη βλάβη.