Μάικλ Χέζελταϊν, Σιδηράς Κυρίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, κάθε προσπάθεια ανάληψης της πρωθυπουργίας με κίνηση εκ των έσω πέφτει στο κενό.
Τι συμβαίνει πραγματικά όμως στους Εργατικούς, γιατί ο Στάρμερ βρίσκεται αντιμέτωπος με τόσο έντονη αμφισβήτηση; Κιρ Στάρμερ: Γιατί οδηγείται στην πτώση Οι βασικές πολιτικές που τράβηξαν την προσοχή ήταν οι αντιδημοφιλείς: περικοπές στο επίδομα θέρμανσης για τους συνταξιούχους, μειώσεις στις κοινωνικές παροχές και σκληρές μεταρρυθμίσεις στο μεταναστευτικό.
Ωστόσο ο Στάρμερ δεν αξιοποίησε ποτέ πραγματικά τη δύναμη της πειθούς.
Δημοφιλείς πολιτικές, όπως η σθεναρή στάση απέναντι στον Τραμπ και η πολιτική για το κλίμα, πέρασαν απαρατήρητες.
Ο Στάρμερ άρχισε να θεωρείται πολιτικός χωρίς όραμα ή ιδανικά, ενώ δημοσιογράφοι έγραψαν πως φαινόταν να υπηρετεί μόνο έναν «βολικό πραγματισμό» και μια λανθασμένη στρατηγική επανάκτησης ψήφων από το δεξιό Reform UK.
Οι ίδιες οι επικοινωνιακές του προσπάθειες ήταν αδύναμες: στην «πιο προσωπική του συνέντευξη μέχρι σήμερα» το 2024 ξεκίνησε λέγοντας ότι δεν ονειρεύεται, δεν έχει αγαπημένο βιβλίο και δεν είναι ούτε αισιόδοξος ούτε απαισιόδοξος.
Και δεν ήταν μόνο το κοινό.
Ο Στάρμερ δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει μια άλλη κρίσιμη ομάδα: τους ίδιους τους βουλευτές του.
Οι Εργατικοί βουλευτές δεν ήταν εξαρχής ιδιαίτερα πιστοί σε αυτόν και γρήγορα εξοργίστηκαν από ορισμένες πολιτικές που είχαν σχεδιαστεί σκόπιμα ώστε να συγκρούονται με τις αρχές τους.
Σε όλα αυτά προστέθηκε και η επιμονή του να διορίσει τον Πίτερ Μάντελσον ως πρεσβευτή του Ηνωμένου Βασιλείου στις ΗΠΑ, καθώς και το σκάνδαλο που προέκυψε όταν ήρθαν στο φως οι στενές σχέσεις του Μάντελσον με τον Τζέφρι Έπσταϊν.
Παράλληλα, η αυξανόμενη αρνητική στάση των Βρετανών ψηφοφόρων άφηνε τους Εργατικούς όλο και πιο καταποντισμένους.
Οι τοπικές εκλογές, αλλά και οι εκλογές στην Ουαλία και τη Σκωτία, έδειξαν στο κόμμα ότι «το μήνυμα ήταν πλέον ξεκάθαρο».
Η βαριά κληρονομιά Εκτός των άλλων ο Στάρμερ κληρονόμησε βαθιά προβλήματα από τους Συντηρητικούς, το Brexit και την πανδημία COVID.
Στη συνέχεια χρειάστηκε να διαχειριστεί τον πόλεμο στη Γάζα, έναν απρόβλεπτο Αμερικανό πρόεδρο όπως ο Ντόναλντ Τραμπ και πλέον έναν πόλεμο στο Ιράν.
Όμως οι δυσκολίες του Στάρμερ καταλήγουν τελικά σε μια αποτυχία ηγεσίας.
Το κρίσιμο είναι ότι ο Στάρμερ δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει πραγματικά το κοινό.
Η νίκη των Εργατικών το 2024 ήταν κυρίως ψήφος κατά των Συντηρητικών και όχι υπέρ των Εργατικών, ενώ ο Στάρμερ ανέβηκε στην εξουσία πάνω σε ένα κύμα δυσαρέσκειας ενός ανήσυχου και ευμετάβλητου εκλογικού σώματος.
Ακόμη και στο απόγειο της δημοτικότητάς του το 2024, οι πολίτες τον θεωρούσαν σχετικά ικανό, αλλά – ένα σημαντικό ποσοστό – το 49% πίστευε επίσης ότι ίσως είναι αναποφάσιστος.
Μόλις 100 ημέρες μετά την ανάληψη της εξουσίας, το προβάδισμα του Στάρμερ στις δημοσκοπήσεις είχε καταρρεύσει, και έως τον Ιούλιο του 2025 είχε παγιωθεί η αίσθηση ότι οι Εργατικοί δεν είχαν τηρήσει τις υποσχέσεις τους.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα εξαφανιστούν αν ο Στάρμερ αποχωρήσει.
Η αποτυχία του λοιπόν γεννά το ερώτημα ποιος – αν υπάρχει κάποιος – μπορεί να πετύχει εκεί όπου εκείνος απέτυχε.
Η περίπτωση Στρίτινγκ, ο πιο πιθανός διάδοχος του Στάρμερ
Κιρ Στάρμερ, Εργατικοί Βρετανία, δημοσκοπήσεις 2025, επίδομα θέρμανσης, Πίτερ Μάντελσον, Τζέφρι Έπσταϊν