Marjan Temmerman over transmigranten: langer opsluiten levert weinig op

Expert migratie Marjan Temmerman stelt dat transmigranten langer opsluiten kan, maar dat die aanpak in het verleden weinig heeft opgebracht.
Een voorstel om transmigranten langer vast te houden, klinkt hard maar belooft weinig: dat is de boodschap van migratie-expert Marjan Temmerman.
Temmerman zegt dat het juridisch mogelijk is om mensen langer in opsluiting te houden. Tegelijk plaatst ze daar meteen een kanttekening bij: volgens haar is die maatregel in het verleden niet echt tot betere resultaten geleid.
In haar redenering gaat het niet alleen om de vraag wat kan, maar ook om wat werkt. Als opsluiting langer duurt zonder meetbaar effect, verschuift de focus volgens Temmerman te weinig naar beleid dat wél vooruit helpt.
Dit soort discussie raakt aan de kern van het migratiedebat: hoe ver ga je met vrijheidsbeperking, en wat moet er tegenover staan om het verantwoord te maken.
Temmerman wijst op het belang van een benadering die niet enkel op intensiteit inzet, maar op effectiviteit. In haar visie toont de praktijk dat verlengen op zichzelf geen garantie biedt dat het traject van mensen of het beheer van migratiestromen beter wordt.
Daarmee komt de vraag boven tafel welke alternatieven dan wel resultaat kunnen geven. De afweging tussen veiligheid, menselijkheid en haalbare uitkomsten blijft volgens haar cruciaal.
Voor beleidsmakers en het bredere publiek betekent dit dat men niet alleen moet kijken naar de strengheid van een maatregel, maar vooral naar de impact. Als er weinig verbetering volgt, wordt zo’n beleid uiteindelijk ook politiek en maatschappelijk moeilijker te verdedigen.
Misryoum merkt op dat dit debat ook samenhangt met hoe men kijkt naar terugkeer, opvang en begeleiding. Temmerman lijkt te benadrukken dat maatregelen gericht op opsluiten niet automatisch effectiever worden door ze op te schroeven.
Op het moment dat dit soort voorstellen terug opduiken, is het dus niet genoeg om enkel te zeggen dat iets langer kan. Temmerman vraagt om bewijs van meerwaarde en om een aanpak die aantoonbaar beter werkt.
Dat maakt het debat tegelijk concreet en wrang: beleidskeuzes die jaren geleden weinig opleverden, verdienen volgens haar opnieuw de vraag of ze nog wel de juiste route zijn.