Bozar brengt dirigent Lahav Shani naar Brussel, ondanks felle kritiek en een eerdere weigering in Gent rondom zijn standpunten over de situatie in Gaza.
Het Brusselse cultuurhuis Bozar haalt de Israëlische dirigent Lahav Shani naar het podium voor een concert met het Münchner Philharmoniker. Het besluit volgt op een periode van hevige discussie, nadat Shani vorig jaar nog geweerd werd door het Gent Festival van Vlaanderen.
De organisatoren in Gent stelden destijds dat de dirigent zich onvoldoende distantieerde van de acties van de Israëlische regering.. Nu kiest Bozar-directeur Christophe Slagmuylder voor een transparante aanpak.. Hij benadrukt dat hij wil voorkomen dat de controverse rondom één enkel concert de rest van de artistieke programmering overschaduwt.
Deze keuze onderstreept hoe culturele instellingen worstelen met de balans tussen artistieke autonomie en de maatschappelijke druk om stelling te nemen in geopolitieke conflicten.
Volgens Misryoum liepen de gesprekken met de dirigent en het Duitse orkest al sinds begin 2025.. Na een tijdelijke pauze in de onderhandelingen concludeerde de directie dat er geen gegronde reden is om de samenwerking te staken.. Slagmuylder wijst op eerdere publieke uitspraken van Shani waarin hij oproept tot vrede, al blijft een expliciete veroordeling van het militaire optreden uit.
De directeur stelt dat het eisen van politieke verklaringen van elke artiest kan leiden tot een ongewenst klimaat van autocensuur.. Hij maakt daarbij een scherp onderscheid tussen een orkestbezoek en evenementen zoals het Eurovisiesongfestival, waar deelnemers als nationale vertegenwoordigers fungeren.
Binnen Bozar zelf klinkt echter ook kritiek. Vakbondsvertegenwoordigers uiten hun ongenoegen over de beslissing en benadrukken dat de culturele sector een morele plicht heeft. Zij vinden het pijnlijk dat de dirigent zich niet explicieter uitspreekt tegen het aanhoudende leed in het Midden-Oosten.
Ondanks de kritiek van vakbonden blijft Bozar bij het standpunt dat een dirigent niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor de politieke acties van zijn land. Shani treedt in Brussel bovendien aan in zijn rol bij een Duits toporkest, en niet als vertegenwoordiger van de Israëlische staat.
Het debat laat zien dat kunst niet losgezongen is van de wereld, waarbij de roep om politieke duidelijkheid botst met het principe van artistieke onafhankelijkheid.