Τα παιδιά γελούν με την απαγόρευση των social media: η προσφυγή στην Αυστραλία
Στην Αυστραλία αμφισβητείται η απαγόρευση social media για κάτω των 16 ετών, με επιχειρήματα για συνταγματικότητα και πρόσβαση στον ψηφιακό δημόσιο χώρο.
Η ιδέα ήταν να σταματήσει η πρόσβαση στα social media. Όμως, για αρκετούς εφήβους, η απαγόρευση μοιάζει περισσότερο με πρόσκληση για… δημιουργικές παρακάμψεις.
Ο Nόα Τζόουνς, στα 15 του, περιγράφει μια καθημερινότητα που είναι δύσκολο να χωριστεί από το διαδίκτυο: group chats, feeds και ενημέρωση μέσα από πλατφόρμες.. Με αυτό το δεδομένο, η αυστραλιανή απόφαση για απαγόρευση της πρόσβασης σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης για παιδιά κάτω των 16 ετών τον οδήγησε να καταφύγει στη Δικαιοσύνη, μαζί με τη Μέισι Νέιλαντ, μέσω της Misryoum.
Η επίδικη διαφωνία δεν περιορίζεται στο αν τα παιδιά πρέπει ή όχι να έχουν λογαριασμούς. Οι ενάγοντες υποστηρίζουν ότι μια τέτοια απαγόρευση μπορεί να εμποδίσει τη συμμετοχή των εφήβων σε συζητήσεις για πολιτικά θέματα, αμφισβητώντας το κατά πόσο το μέτρο στέκει συνταγματικά.
Σύντομα, η υπόθεση μεταφέρεται στη σκηνή του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας, όπου θα κριθεί αν ο νόμος είναι αντισυνταγματικός. Οι επόμενες εβδομάδες αναμένονται κρίσιμες, όχι μόνο για τους ίδιους τους εφήβους, αλλά και για το πώς αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει «δημόσιος χώρος» στο ψηφιακό περιβάλλον.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τζον Ράντικ, ο οποίος στηρίζει τη νομική πρωτοβουλία, φέρνει στο προσκήνιο ένα επιχείρημα που επαναλαμβάνεται: ότι το πραγματικό διακύβευμα είναι το ποιος ελέγχει την πρόσβαση και τη δυνατότητα έκφρασης.. Παράλληλα, τίθεται ο φόβος ότι τέτοιοι περιορισμοί ενδέχεται να οδηγήσουν τους νέους σε πιο επικίνδυνους ψηφιακούς δρόμους.
Αν τελικά κριθεί ότι ο νόμος δεν αντέχει νομικά, το ερώτημα που μένει είναι πρακτικό και πολιτισμικό: πόσο εύκολα εφαρμόζονται τέτοιου είδους απαγορεύσεις και τι αποτέλεσμα έχουν στην καθημερινότητα, ειδικά όταν τα ίδια τα παιδιά εμφανίζονται διατεθειμένα να βρουν τρόπους να συνεχίσουν να συνδέονται.
Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία της προσφυγής, το μέτρο παρουσιάζεται ως απάντηση στην «εθιστική» και συχνά επιβλαβή πλευρά των social media, όμως στην πράξη φαίνεται να μην κόβει τη ροή.. Η συζήτηση μετατοπίζεται έτσι από την τεχνική συμμόρφωση στο μεγαλύτερο ζήτημα της ψηφιακής πολιτειότητας: της ικανότητας, δηλαδή, των νέων να χρησιμοποιούν τα ψηφιακά μέσα με ασφάλεια και υπευθυνότητα, αλλά και να παραμένουν ενεργοί στην ενημέρωση.
Σε αυτήν τη λογική, το επιχείρημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα για εφήβους που δεν έχουν εύκολη πρόσβαση σε φυσικά κοινωνικά δίκτυα.. Misryoum αναφέρει ότι η προσφυγή δίνει έμφαση στις διαφορετικές ανάγκες, όπως αυτές που σχετίζονται με απομονωμένες περιοχές ή με νέους που αναζητούν online κοινότητες για υποστήριξη..
Την ίδια στιγμή, ο Nόα επιμένει ότι η απαγόρευση «φιμώνει» χωρίς να λύνει το πρόβλημα: κατά τη δική του προσέγγιση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να έχουν κινδύνους, αλλά οι δικλίδες ασφαλείας και η ενεργή γονική εποπτεία θα μπορούσαν να αποτελέσουν πιο στοχευμένη απάντηση.. Και καθώς ο ίδιος σύντομα θα ξεπεράσει το ηλικιακό όριο, όπως υποστηρίζει, το ενδιαφέρον μεταφέρεται στη γενιά που ακολουθεί.
Στο τέλος, ό,τι κι αν αποφασίσει το δικαστήριο, η υπόθεση μοιάζει με τεστ για το πώς μια δημοκρατία ισορροπεί ανάμεσα στην προστασία των παιδιών και στα δικαιώματα πρόσβασης στον ψηφιακό χώρο.. Για πολλούς, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η ηλικία, αλλά το αν ο νέος δημόσιος χώρος θα διαμορφώνεται με απαγορεύσεις ή με κανόνες που μπορούν να λειτουργούν στην πράξη.