Van Rode Duivels tot Belgian Tornados: Misryoum schetst hoe Belgische sportploegen aan hun bijnamen kwamen.
Er waait dit weekend een hele zoo door de Belgische sportwereld, maar die bijnamen kwamen niet zomaar uit de lucht vallen.
Op de World Relays zijn onder meer de Belgian Tornados en andere teams actief, en precies dat soort namen roept de vraag op waar de traditie eigenlijk vandaan komt.. Bij Misryoum draait het verhaal al snel om voetbal, waar de Rode Duivels in 1913 definitief werden vastgehaakt aan een succesverhaal tegen Nederland.
De term werd eerder al “bemoedigd” door een perscommentaar na een opvallende 5-0 overwinning, maar later nam ook de Belgische voetbalbond het over.. In de decennia daarna groeide de roepnaam uit tot een begrip, waardoor het idee dat één duidelijke bijnaam een ploeg extra herkenbaar kan maken, steeds verder ingang vond.
**Inzicht:** Bijnamen werken omdat ze compact zijn: ze geven een team een identiteit die je makkelijker onthoudt dan een volledige ploegnaam.
Toen het even later ook in andere sporten begon te kriebelen, werd die identiteit vaker gekoppeld aan beeld, imago en zelfs partnerships.. In de basketbal kwam bijvoorbeeld Belgian Lions er, met een leeuw als symbool en duidelijke linkjes met sponsors die ook een leeuw in hun logo hadden.. Een schuif in die gedachtegang leidde daarna zelfs tot Cats bij het vrouwenbasketbal, waar snelheid en lenigheid centraal stonden.
Ook in rugby volgde een stap naar een roepnaam die meteen ergens “naar toe wijst”: Zwarte Duivels verwees niet alleen naar het sportieve idoolbeeld uit Nieuw-Zeeland, maar werd tegelijk in een historische context geplaatst.. In hockey bleef de trend doorlopen, met namen als Red Lions en later Red Panthers, gekozen om het team karakter en energie mee te geven.
**Inzicht:** De kleur en het dier zijn vaak geen toeval, maar een snelle manier om eigenschappen (strijd, snelheid, kracht) zichtbaar te maken voor fans.
Bij andere teams werd er explicieter nagedacht over herkenbaarheid en marketing. Voorbeelden daarvan zijn te vinden in de keuze voor Red Dragons in het volleybal, terwijl de mannen en vrouwen daar niet dezelfde route kozen: geel en tijgers voor de vrouwen, met een eigen toon voor de ploegcultuur.
In American football werd de insteek nog agressiever: Belgian Barbarians, met inspiratie uit de Belgische Galliërs en zelfs een visuele verwijzing naar een “Oude Belg” in het logo.. Later kreeg ook het vrouwenvoetbal een eigen naam, Red Flames, en bij bobsleeën werd er dan weer bewust gekozen voor een beeld dat aan de sport gelinkt is, zoals Bullets.
**Inzicht:** Hoe commerciëler de sportwereld wordt, hoe meer bijnamen een brug vormen tussen prestaties, supporters en een herkenbaar merkbeeld.
De atletiek bracht uiteindelijk een grote doorbraak met Belgian Tornados.. Misryoum ziet dat het daarbij ging om een publieke oproep en om de gedachte dat een tornado staat voor natuurkracht, energie en versnelling, precies wat je van een aflossingsploeg verwacht.. Toen er later ook vrouwenploegen werden gevormd, kwam er een nieuwe eigen variant: Belgian Cheetahs, gekoppeld aan een alternatief en aan het idee van een aparte identiteit.
Intussen lijken bijnamen zo ingeburgerd dat ze bij zowat alle nationale ploegen een rol spelen, vaak in het Engels.. Zelfs als een symbolische formule moest verschuiven door een sponsorverandering, bleven de namen binnen dezelfde lijn, zoals bij Ice Bears en Icebør bij het shorttrackteam.. Misryoum vat het samen: de Belgische sport gebruikt bijnamen niet alleen als label, maar als verhaal dat mee beweegt met elke generatie teams.