Σοκ προκαλούν οι περιγραφές της κόρης του 89χρονου για την κλειδαριωμένη ζωή του πατέρα της και τις αναφορές του σε «δαίμονες», ενώ ο ίδιος οδηγήθηκε σε προφυλάκιση.
Από μια απλή σχέση πατέρα-κόρης, στην πλήρη αποδόμηση της εμπιστοσύνης: η υπόθεση του 89χρονου που σκόρπισε τρόμο με πυροβολισμούς φέρνει στο προσκήνιο όσα περιγράφει η κόρη του, με βασικό μοτίβο το «Με κλείδωνε στο σπίτι».
Το περιστατικό οδήγησε τον 89χρονο στον δρόμο για τις φυλακές Κορυδαλλού, καθώς μετά την απολογία του κρίθηκε προφυλακιστέος.. Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες και, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, υποστήριξε ότι δεν είχε σκοπό να σκοτώσει, ενώ φέρεται να επιφυλάχθηκε για αποζημίωση προς τους τραυματίες.
Σε αυτό το σημείο, αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι μόνο η ποινική διάσταση, αλλά και η εικόνα που αφήνει για χρόνια πριν το έγκλημα: πόσο βαθιά μπορεί να είναι μια οικογενειακή ρήξη και πόσο γρήγορα αυτή να οδηγήσει σε κίνδυνο.
Η κόρη του, που ζει στην Αμερική, μίλησε για τη στάση του πατέρα της και για τα συναισθήματα που της άφησε η σχέση τους. Όπως είπε, δεν νιώθει ούτε απόρριψη ούτε μίσος, αλλά ούτε αγάπη, εξηγώντας ότι για να υπάρξει αγάπη θα πρέπει πρώτα να έχει δοθεί.
Παράλληλα, η ίδια περιέγραψε πως οι γονείς είχαν χωρίσει και ότι, σε μια προσπάθεια να έρθει πιο κοντά του όταν μεγάλωσε, έδωσε μια ευκαιρία επικοινωνίας. Όμως, η εικόνα που περιγράφει δεν είναι αυτή μιας φυσιολογικής οικογενειακής καθημερινότητας.
Όταν μια ιστορία καταγράφει περιορισμό, φόβο και παραστάσεις αποστασιοποίησης από την πραγματικότητα, το σοκ δεν αφορά μόνο το «τι συνέβη», αλλά κυρίως το «πότε άρχισε να συσσωρεύεται».
Στο επίκεντρο είναι οι αποκαλύψεις για το πώς την κλείδωνε στο σπίτι και, σε άλλες στιγμές, πώς της μιλούσε για «δαίμονες».. Η κόρη του, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε σε περίοδο γύρω στο 1999, όταν προσπάθησε να διατηρήσει επαφή, περιγράφοντας μια κατάσταση που, όπως είπε, ήταν «αρρωστημένη» και έφτασε μέχρι το σημείο να καταλήξει μόνη της.
Η ίδια περιέγραψε επίσης ένα επεισόδιο στο οποίο ο πατέρας της, κατά τα λόγια της, της ζήτησε να βρεθούν στην Πύλο για καφέ, για να της πει αργότερα ότι δεν την αναγνώριζε ως κόρη του.. Όπως εξήγησε, φοβήθηκε ακόμη και για ενδεχόμενο που θα μπορούσε να προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά, ενώ πρόσθεσε ότι όσοι ισχυρίζονταν πως τον φροντίζουν δεν έκαναν ό,τι έπρεπε ώστε να μη φτάσει η κατάσταση σε αυτό το σημείο.
Στο τέλος, η ίδια έδωσε και μια πιο προσωπική εκδοχή της σύγκρουσης, λέγοντας πως όταν πια διέκρινε κλιμάκωση των λεγομένων του, εκείνος αρνήθηκε να πάει σε γιατρούς και να κάνει εξετάσεις.. «Δεν μπορείς να εξαγοράσεις έναν άνθρωπο ή την ελευθερία ενός ανθρώπου», φέρεται να είπε, εξηγώντας ότι πλέον δεν την ενδιαφέρει να υπάρχει συμβιβασμός.
Για την υπόθεση, η ουσία είναι πως τέτοιες καταστάσεις στην οικογένεια δεν μένουν ποτέ αποκλειστικά «πίσω από κλειστές πόρτες»: μπορούν να μετατραπούν σε ζήτημα δημόσιας ασφάλειας, αλλά και σε ανθρώπινο δράμα που αργεί να ειπωθεί.