Նոր կենսաչափական անձնագրում նշվում է Խոր Վիրապի պատկերը՝ այն կողմից, որտեղից Արարատը չի երևում։ Misryoum-ը ներկայացնում է, թե ինչ տրամաբանությամբ կարող է ներառվել այս խորհրդանիշը։
Նոր տեղեկությունների ֆոնին քննարկումներն ակտիվանում են նոր կենսաչափական անձնագրի դիզայնի մանրամասների շուրջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է գրավում այն հանգամանքը, որ անձնագրում պատկերված է նաև Խոր Վիրապը՝ այն կողմից, որտեղից Արարատը չի երևում։
Քննարկվող պատկերը վերաբերում է անձնագրի տեսողական բաղադրիչին, ու այդ պատճառով մարդկանց մոտ բնական հետաքրքրություն է առաջանում՝ ինչու ընտրվել հենց նման տեսանկյունը։ Անձնագրերը, բացի գործնական փաստաթուղթ լինելուց, նաև ինքնության խորհրդանիշ են․ հաճախ հենց ձևավորման մանրուքներն են ազդում այն ընկալման վրա, թե պետությունը ինչ ուղերձ է ուզում փոխանցել։ Misryoum-ի ընթերցողները, կարծես, արձագանքում են հենց այդ տրամաբանությանը՝ դիտարկելով, թե տեղագրական ընտրությունը ինչ ենթատեքստ կարող է ունենալ։
Նման մոտեցումը սովորաբար հանդիպում է այն երկրներում, որտեղ փաստաթղթերի դիզայնը դարձվում է մշակութային ժառանգության կամ ազգային հիշողության կրող։ Խոր Վիրապը Հայաստանի ամենաճանաչելի վայրերից է, և դրա հայտնվելը անձնագրում ինքնին կարող է դիտվել որպես մշակութային նշանակության ընդգծում։ Սակայն այս դեպքում լրացուցիչ ուշադրություն է գրավում այն, որ ընտրված կողմում Արարատը չի երևում։ Սա կարող է լինել և՛ տեխնիկական պատճառներից բխող լուծում, և՛ դիտավորյալ ընտրություն՝ ընդգծելու Խոր Վիրապի ինքնուրույն կերպարը՝ առանց Արարատի ֆոնի վրա հենվելու։
Մարդկային մակարդակում նման փոփոխությունները հաճախ ընկալվում են որպես պետության «գործնական ներկայության» ընդլայնում։ Օրինակ՝ երբ քաղաքացին հերթական անգամ ձեռք է բերում նոր փաստաթուղթ, նա անմիջապես տեսնում է դրա կերպարը, և այդ տեսողական տարրը տարիներ շարունակ ուղեկցում է։ Այդ պատճառով էլ պատկերների ընտրությունը պարզապես դիզայնի հարց չէ․ այն կարող է ձևավորել նաև զգացողություն՝ որ հանրային կյանքում անցել է թարմացում՝ թե՛ ձևական, թե՛ խորհրդանշական հարթությունում։ Misryoum-ը նկատում է՝ հենց նման հարցերն են մարդկանց մոտ ավելի երկար «կպչուն» դառնում, քան զուտ բյուրոկրատական բնույթի տեղեկությունները։
Վերլուծական տեսանկյունից, փաստաթղթերի վրա ներկայացվող խորհրդանիշների հարցը միշտ գտնվում է երկուսի միջև՝ ապահովել ճանաչելիություն և միաժամանակ չստեղծել անորոշություն։ Եթե անձնագրում շեշտվում է կոնկրետ տեսարան, ապա դա պետք է լինի հեշտ ճանաչելի, կայուն և համաչափ՝ տարբեր ֆորմատներում ու տպագրական պայմաններում։ Թե որքանով է ընտրված «այն կողմը, որտեղից Արարատը չի երևում» տեխնիկական օպտիմալացում, պատասխանն ամբողջությամբ հնարավոր չէ կանխորոշել՝ տվյալ չունենալու պայմաններում։ Բայց արդեն այս փաստարկը ցույց է տալիս՝ ինչու որոշ ընտրություններ կարող են լինել և՛ իմաստային, և՛ դիզայնի պահանջներից ելնող։
Միևնույն ժամանակ՝ նման քննարկումները երբեմն վերածվում են ավելի լայն մտահոգության՝ ինչ չափով են քաղաքացիներն իրենց փաստաթղթերի մեջ տեսնում երկրի մշակութային ինքնությունը։ Խոր Վիրապը ոչ միայն պատմական վայր է, այլև սիմվոլային հղում է քրիստոնեական ժառանգությանը, ինչպես նաև ազգային հիշողության շերտերին։ Դրա ներառումը կենսաչափական անձնագրում կարող է ընկալվել որպես փորձ՝ նոր տեխնոլոգիական փաստաթուղթը միավորել ավանդական ինքնության հետ՝ ցույց տալով, որ արդիականացումը չի ջնջում մշակութային հիմքը։
Ի վերջո, սա այնպիսի փոփոխություն է, որը թեև չի փոխում փաստաթղթի հիմնական գործառույթը՝ նույնականացման ու իրավական ապահովման առումով, բայց կարող է ազդել ընկալումների վրա։ Երբ խորհրդանիշը դիտվում է ամենօրյա փաստաթղթի վրա, այն դառնում է ավելի մոտ ու սովորական։ Misryoum-ը այս դետալը դիտարկում է որպես փոքր, բայց խոսուն փոփոխություն՝ ընդգծելով, որ նույնիսկ «տեսանկյուն» հասկացությունը կարող է դառնալ հանրային քննարկման պատճառ։