Η πρόσφατη αναφορά της Μαρινέλλας στη λυτρωτική σχέση της με το Τρίτο Πρόγραμμα και το ψάρεμα επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της πρόσβασης στη δημόσια ραδιοφωνία. Για την εμβληματική ερμηνεύτρια, το Τρίτο Πρόγραμμα αποτελούσε το αναπόσπαστο soundtrack της περισυλλογής και της ηρεμίας της.
Ένα «τελετουργικό» που διακόπηκε βίαια
Εδώ και πέντε μήνες, το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας παραμένει «αόρατο» σε ένα σημαντικό μέρος της ηπειρωτικής επικράτειας, στερώντας από χιλιάδες ακροατές την επαφή με ποιοτικές μουσικές και εκπομπές λόγου.. Η τεχνική αδυναμία ή η απουσία στρατηγικού σχεδιασμού έχουν μετατρέψει μια ιστορική συχνότητα σε μια «φωνή» που πασχίζει να ακουστεί, την ώρα που το κοινό του έχει ανάγκη όσο ποτέ από πολιτισμικά στηρίγματα.
Η περιγραφή της Μαρινέλλας δεν είναι απλώς μια προσωπική εξομολόγηση, αλλά μια υπενθύμιση ότι το ραδιόφωνο λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος με το συναίσθημα.. Όταν ο ακροατής αποκόπτεται από το Τρίτο Πρόγραμμα, δεν χάνει μόνο μουσική· χάνει έναν πνευματικό συνοδοιπόρο.. Η αδιαφορία της διοίκησης απέναντι σε αυτή τη διακοπή αποτελεί πλήγμα για την ίδια την αποστολή της δημόσιας ραδιοφωνίας, η οποία οφείλει να υπηρετεί τον πολίτη πέρα από σκοπιμότητες και τεχνικά προσχήματα.
Γιατί το Τρίτο Πρόγραμμα παραμένει απαραίτητο
Σε μια εποχή όπου η ψηφιακή πληροφορία κατακλύζει τα πάντα, η ραδιοφωνική εμπειρία του Τρίτου Προγράμματος προσφέρει μια σπάνια νησίδα πνευματικής ηρεμίας.. Η ιεροτελεστία της ακρόασης, ειδικά σε περιόδους περισυλλογής όπως η Μεγάλη Εβδομάδα, λειτουργεί ως αντίβαρο στους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας.. Οι αποφάσεις που οδήγησαν στο «σκοτάδι» μεγάλων περιοχών της χώρας φανερώνουν μια αποσύνδεση από τις πραγματικές ανάγκες του κοινού που αναζητά το ποιοτικό περιεχόμενο.
Η κληρονομιά του Τρίτου Προγράμματος δεν μπορεί να θυσιάζεται στο βωμό της αμέλειας.. Οι υπεύθυνοι οφείλουν να κατανοήσουν ότι το ραδιόφωνο, όταν επιτελεί σωστά τον σκοπό του, δεν είναι απλώς μια συσκευή που εκπέμπει ήχους, αλλά μια παρέα και ένα καταφύγιο.. Η αποκατάσταση της εκπομπής του δεν είναι ζήτημα τεχνικής αναβάθμισης, αλλά ζήτημα πολιτιστικού χρέους απέναντι σε μια κοινωνία που διψά για ουσία.