Kandidaat-adoptieouders in Vlaanderen overwegen juridische stappen na de plotselinge stopzetting van adoptieprocedures. Ze voelen zich in de steek gelaten door de overheid.
De droom van honderden Vlaamse wensouders om een kind te adopteren, spat op de valreep uit elkaar.. Na jarenlange trajecten en intensieve screenings krijgen zij nu per mail te horen dat hun procedure definitief wordt stopgezet, wat leidt tot grote verontwaardiging en plannen voor juridische stappen tegen de overheid.
Voor velen, zoals de 36-jarige Sebastiaan Raymaekers uit Tienen, voelt de beslissing als een koude douche.. Sinds 2021 doorliep hij elke stap van de procedure: van infosessies en psychologische gesprekken tot huisbezoeken.. Ondanks expliciete adviezen van het Vlaams Centrum voor Adoptie (VCA) om door te gaan, werd zijn traject abrupt beëindigd.. De impact is enorm; voor homokoppels of alleenstaanden is adoptie vaak de enige weg naar een gezin, aangezien alternatieven zoals draagmoederschap in België nog altijd in een juridisch grijs gebied opereren zonder sluitend wettelijk kader.
De frustratie onder de getroffen ouders is groot, omdat zij zich jarenlang door een bureaucratisch doolhof hebben geworsteld dat hen constant aanmoedigde, om vervolgens via een zakelijke e-mail aan de zijlijn te worden gezet.. In tegenstelling tot Nederland, waar de overheid kiest voor een geleidelijk uitdoofscenario voor lopende procedures, hanteert de Vlaamse overheid een harde lijn.. Dit gebrek aan een overgangsregeling is voor veel wensouders de druppel die de emmer doet overlopen.. Ze beraden zich nu op stappen naar de Raad van State om de rechtmatigheid van de beslissing aan te vechten, in de hoop dat hun langlopende engagement alsnog erkend wordt.
De schaduwzijde van een emotioneel debat
Het debat rond interlandelijke adoptie is de afgelopen jaren sterk gepolariseerd.. Waar voorstanders wijzen op de warme gezinnen die kinderen een betere toekomst bieden, hameren critici op het risico op fraude en misbruik dat in het verleden is opgedoken.. Het is een pijnlijk spanningsveld: het beschermen van kwetsbare kinderen tegen malafide praktijken staat lijnrecht tegenover de gerechtvaardigde wens van mensen die op integere wijze een kind willen adopteren.
Een roep om menselijkheid
Bram Ottoy, die recent nog een kindje uit Peru adopteerde, nuanceert het huidige debat.. Hij benadrukt dat interlandelijke adoptie in zijn ervaring een zorgvuldig proces was, geregeld via internationale verdragen zoals de Conventie van Den Haag.. Volgens hem wordt het debat nu te eenzijdig gevoerd, waarbij de positieve verhalen – waarin kinderen een liefdevolle thuisomgeving krijgen – volledig ondergesneeuwd raken..
De beslissing om de procedures stop te zetten laat een diepe wonde achter bij de betrokkenen.. Voor hen is het niet alleen een administratieve kwestie, maar een emotionele afwijzing van een jarenlange inzet.. De overheid zal moeten aantonen dat dit rigoureuze besluit de enige weg was, terwijl de juridische strijd in de rechtszalen waarschijnlijk pas net begint.