Van piekbelaster tot bioboer, ‘maar niet iedereen kan bioboer worden’
In Apeldoorn was deze week de Biobeurs 2026, een plek waar de geur van vers hooi en koffie in de lucht hing terwijl gesprekken over de toekomst van het boerenbedrijf de boventoon voerden. Gelderland voert de lijst aan met het grootste biologische landbouwareaal van Nederland, en Peter Mulder uit Driel is daar een van de gezichten van. Hij was voorheen piekbelaster, maar koos – na lang wikken en wegen – voor een heel ander pad. “De omschakeling was eigenlijk minder ingrijpend dan ik van tevoren had gedacht”, vertelt hij terwijl hij even wegkijkt, alsof hij de afgelopen jaren in zijn hoofd opnieuw doorloopt.
De Biobeurs stond dit jaar in het teken van ‘Bio verbindt’. Het idee is om een brug te slaan tussen de traditionele boeren en de biologische sector; niet lijnrecht tegenover elkaar, maar juist naast elkaar. Dat klinkt mooi in theorie, maar in de praktijk is het natuurlijk wel even wat anders. Peter begon begin 2023 met het proces, na een omschakeltraject van twee jaar.
“Ik vond de omschakeling bij ons wel meevallen, want de afgelopen tien jaar hebben we ieder jaar wel een stap gemaakt. Je bent begonnen met kruidenrijk grasland. We zijn met een ander koeienras gaan kruisen, we zijn proefmelk gaan leveren aan onze melkfabriek. Zo groei je er stiekem naartoe dat je het laatste stapje maakt naar biologisch”, legt Mulder uit. Het is een proces van lange adem, bijna organisch.
Zijn locatie nabij de Veluwe speelde een grote rol. “We zijn piekbelaster op deze plek, naar de Veluwe toe. Daarom hebben mijn vrouw en ik gezegd en gedacht: wat kan ervoor zorgen dat we het hier langer vol kunnen houden op deze mooie plek? Ik voelde er geen druk van dat ik piekbelaster ben. Ik lig er ook geen minuut wakker van. Maar het is wel een feit. En door biologisch te worden, kunnen we het langer op deze plek volhouden.” Een pragmatische keuze dus, eerder zakelijk dan ideologisch gedreven, al is het maar hoe je het bekijkt.
Je mag als biologisch boer geen kunstmest meer gebruiken, wat betekent dat de grasgroei anders moet worden aangepakt. En dan zijn er de gewasbeschermingsmiddelen. Mulder zucht even – het hoort nu eenmaal bij het ondernemen, zegt hij. De koeien lijken er zelf weinig van te merken. Ze lopen nog steeds buiten, grazen in het voorjaar. Wel is de productie iets lager, wat direct wordt gecompenseerd door een meerprijs voor de producten. Dat moet ook wel, want voor biologisch boeren heb je simpelweg meer grond nodig.
Is dit de toekomst voor iedereen? Volgens Mulder niet. “We kunnen niet allemaal biologisch boer worden in Nederland, denk ik. Daar is niet genoeg plek voor. Je hebt elkaar allemaal nodig”, stelt hij nuchter vast, doelend op de traditionele sector. Of hij gelijk heeft? De tijd zal het leren, en ondertussen draait de wereld in Driel gewoon door. De keuzes die hij en zijn vrouw maakten, voelen voor hem in ieder geval als de enige weg vooruit — of misschien ook niet, maar het was wel de enige manier om op hun eigen plek te blijven.