Стојаноски: Филипче нема јасен и сериозен став за бугарската негација на Македонија

Пратеникот Бојан Стојаноски тврди дека Филипче испраќа пораки без јасен став за бугарската негација на Македонија.

Наместо јасен став, пратеникот Бојан Стојаноски гледа пораки во изјавите на Венко Филипче околу бугарската негација на Македонија.

Според Стојаноски, она што Филипче го кажал за тоа дека Бугарија „никогаш не го оспорувала“ македонскиот идентитет, не било случајно, туку намерно пренесувано одредено значење.. Тој го поврза кажаното со контекстот во кој се споменува почивалиштето на најголемиот македонски апостол, како и со начинот на кој се артикулира „револуционерната идеја“.

Во неговиот настап, тој истакна дека Филипче, според него, испраќа најмалку две одделни пораки, насочени кон различни адресати.. Првата, како што рече, е да се потврди подготвеност да се прифати она што ќе биде побарано од спротивната страна, а втората е да се бара влијание или помош од надвор, наместо да се оди кон домашниот суверенитет.

Додаде дека во СДСМ, според неговата оценка, нема „црвени линии“ и дека политиките се поставени така што релативизираат прашања поврзани со бугарската негација. За Стојаноски, ваквиот пристап претставува промена во однос на тоа како претходно се градел одреден став.

Она што го нагласува Стојаноски е дека, според него, Филипче во последно време се оддалечува од позиција која претходно била „изградена“, оставајќи впечаток дека сериозноста недостасува.. Тој вели оти порано не било јасно дека постои конкретен, стабилен однос кон темата, а сега таа оценка дополнително се потврдува.

Ова прашање не е само политичка полемика, туку и индикатор за тоа како се управува со чувствителни теми во јавниот простор и кои пораки се испраќаат и внатре и надвор. Кога нема јасни формулации, просторот за интерпретации се зголемува.

Во соопштението, Стојаноски посочува дека изјавите за ова прашање и гостувањата во јавноста треба да се гледаат како дел од една комуникациска стратегија. Тој ги спомена и изјавите дадени на поткасти на членови на Извршниот одбор, наведувајќи дека и тие не биле случајни.

Според него, кога пораките не се упатуваат кон „оној којшто е суверен“ во државата, тогаш се отвора прашањето кому навистина се цели. Во таа логика, тој ја чита и последната изјава и нејзините можни намери.

На крајот, ваквите обвинувања можат да го зголемат и меѓусебниот политички притисок, но и да ја продлабочат поделбата околу тоа што значи „сериозен став“ во чувствителни историски и национални теми.. За граѓаните, исходот се чувствува преку тоа како темите влегуваат или се избегнуваат во секојдневната дебата.