Iako je Blagoje Jovović postao ikona nacionalnog heroja u Srbiji, istoričari ukazuju na nedostatak materijalnih dokaza koji bi potvrdili da je upravo on izveo atentat na Antu Pavelića u Argentini.
U izmaglici između mita i stvarnosti, van istorijskih i diplomatskih arhiva, ime Blagoja Jovovića sve se češće pominje kao simbol borbe protiv ustaškog nasleđa.. Do pre nekoliko decenija gotovo nepoznat jugoslovenski emigrant, Jovović je stekao kultni status tvrdnjom da je 1957.. godine u Argentini pucao na Antu Pavelića, nekadašnjeg poglavnika Nezavisne Države Hrvatske.
Dok se priprema prenos njegovih posmrtnih ostataka u Srbiju uz državne počasti, stručna javnost upozorava na suštinski problem: nedostatak čvrstih materijalnih dokaza o samom činu atentata.. Osim Jovovićeve lične ispovesti datoj svešteniku pred kraj života, ne postoje policijski zapisi ili arhivska građa koji bi potvrdili njegovu direktnu ulogu u napadu na Pavelića u Buenos Ajresu.
Ovakva situacija ukazuje na to da se istorija često prepliće sa potrebama savremene politike, gde se herojski narativi grade na osnovu usmenih predanja, umesto na proverljivim činjenicama.. U nedostatku pisanih tragova, priča o Jovoviću postaje „prazan list“ na koji svaka strana upisuje svoje ideološke poruke.
Britanski istoričar Rori Jeomans napominje da, iako nije nemoguće da je Jovović bio akter događaja, ne postoji nijedan nezavisan izvor koji potvrđuje njegove navode.. Čak i analize arhiva hrvatske političke emigracije i jugoslovenskih obaveštajnih službi iz tog perioda ne nude potvrdu, već ostavljaju prostor za brojne teorije, uključujući i onu o potencijalnoj umešanosti drugih aktera.
Profesor Andreas Ređani iz Buenos Ajresa naglašava da je Pavelić u tom periodu uživao zaštitu u Argentini, ali da nedostaju konkretni dokazi o tome ko je stajao iza pucnjave.. „Nema dokaza da je Titova vlada bila umešana, niti da je akcija bila koordinisana iz nekog centra moći“, navodi on, podsećajući da je Pavelić nedugo nakon incidenta pobegao u Frankovu Španiju.
S druge strane, ministarstvo nadležno za boračka pitanja u Beogradu smatra da je Jovovićev čin zaslužio status nacionalnog heroja, planirajući njegovo sahranjivanje u otadžbini.. Ovaj potez deo je šireg procesa istorijskog revizionizma koji proteklih godina preispituje uloge pojedinaca iz Drugog svetskog rata, često zanemarujući njihovu pripadnost različitim vojnim formacijama.
Nikolina Židek, profesorka međunarodnih odnosa, ističe da se na grobu Ante Pavelića u Madridu danas susreću različiti narativi, gde Jovovićevo ime služi kao kontrateža ustaškoj ideologiji.. „Jovović je instaliran kao herojski mit, pri čemu se njegovo delovanje tokom rata često ne preispituje, dok se grobovi pretvaraju u mesta za sukobljavanje različitih verzija prošlosti“, objašnjava ona.
Kada se istorijski događaji pretvore u simbole, fokus javnosti prestaje da bude na istini, a okreće se ka onome što te priče znače za današnje društvo.