Analisten waarschuwen dat een coalitiescenario met NDP en VHP de macht van Brunswijk kan beperken, terwijl de toon binnen de coalitie scherp blijft.
De toon binnen de coalitie loopt verder op nu hardere woorden vanuit ABOP-voorman Ronnie Brunswijk blijven klinken.
In deze context stelt Misryoum dat analist N.. Mohari vindt dat de situatie rond de ABOP-leiding een fase heeft bereikt waarin grenzen duidelijker moeten worden afgetekend.. Volgens hem doet Brunswijk er verstandig aan zijn toon te matigen en geen drukmiddelen te gebruiken richting de regeringsleiding.
Mohari wijst erop dat Brunswijk de afgelopen periode herhaaldelijk onvrede heeft geuit over afspraken die volgens hem niet worden nagekomen door president Jennifer Simons. Daarbij zou het met name gaan om de invulling van politieke posities.
De kern is dat persoonlijke frustratie niet alleen een interne kwestie kan blijven, maar ook de stabiliteit van een bredere machtsverdeling raakt.
Tegelijk waarschuwt Mohari dat Brunswijk het grotere politieke speelveld niet uit het oog mag verliezen.. Hij beschrijft een theoretische samenwerking tussen de Nationale Democratische Partij (NDP) en de Vooruitstrevende Hervormings Partij (VHP), die volgens hem samen voldoende zetels zouden kunnen vormen om ingrijpende besluiten te nemen.
Volgens Misryoum houdt Mohari daarbij een scenario voor mogelijk waarin er een nieuwe vicepresident gekozen kan worden en waarin ministersposten van de ABOP worden teruggenomen.. Hij noemt dat plan geen puur toeval, maar verwijst naar eerdere gesprekken die in 2020 al over een dergelijke samenwerking zouden zijn gevoerd.
Dat soort scenario’s zijn politiek gezien aantrekkelijk, omdat ze tegelijk herverdeling van posten en een koerswijziging mogelijk maken, maar ze vergroten ook de kans op escalatie.
In een vervolg op de discussie legt bestuurskundige Eugene van der San uit dat hij het geschetste kader niet onrealistisch vindt. Hij stelt dat het onder voorwaarden haalbaar kan zijn om een vicepresident af te zetten met minder zetels dan er nodig zijn voor het kiezen van een opvolger.
Van der San geeft daarmee aan dat in grote lijnen wat Mohari voorstelt haalbaar en zelfs wenselijk kan zijn. Tegelijk benadrukt Misryoum dat de uitspraken de politieke verhoudingen verder op scherp zetten en de druk verhogen om intern sneller tot duidelijkheid te komen.
Aan het eind draait het niet alleen om wie welke post krijgt, maar ook om wat de toon en de strategie betekenen voor de manier waarop coalitiepartners met elkaar blijven samenwerken.