Onze huidige gezondheidszorg in België is van een hoog niveau, maar er is een flink probleem: het prijskaartje. Volgens de zorgverleners die Misryoum sprak, stevenen we af op een punt waarop de betaalbaarheid of de kwaliteit in het gedrang komt. De oplossing? Minder mensen ziek laten worden. Het klinkt logisch, bijna simpel, maar in de praktijk blijkt het een taai stuk vlees.
Het regent buiten en ik hoor de tl-buizen in de gang zachtjes zoemen terwijl ik dit type. Het doet me denken aan die ene wachtkamer waar de tijd altijd net iets trager lijkt te gaan. Frédéric Neys, kinesitherapeut, trapt een open deur in: we praten over preventie, maar doen er in de praktijk te weinig mee. We sturen aan op actie, terwijl de systemen – of misschien ons gedrag – dat nauwelijks ondersteunen. Julie Yap, huisarts, vult aan dat het systeem fantastisch is in het repareren van kapotte dingen, maar dat het voorkomen van die schade nog steeds het ondergeschoven kindje is.
Neem nu de tandartspraktijk. Robby Verschueren merkt op dat zestig procent van zijn werk preventief is, maar dat de echte winst natuurlijk thuis aan de lavabo moet worden geboekt. Poetsen, flossen, gezond eten – we weten het wel. Maar als je bij de tandarts in de stoel ligt, ben je eigenlijk al te laat. Het is een vicieuze cirkel waar Geert Van de Voorde, apotheker, ook constant tegenaan loopt. We moeten meer aan preventie doen, maar preventie is nu eenmaal duur en wordt vaak niet terugbetaald. Dus snijden we in de zorg, wat de kwaliteit weer uitholt.
Soms vraag ik me af of we niet te veel van onszelf verlangen.
Nathalie Haeck ziet die trend ook in de geestelijke zorg. Er zijn tools, zoals de geluksdriehoek, maar mensen willen liever een menselijk gesprek dan een website bezoeken. Het onderwijs zou hier volgens haar een grotere rol moeten spelen, al is dat een proces van de lange adem. Toch blijft het lastig om mensen daadwerkelijk in beweging te krijgen.
En daar wringt de schoen wellicht het meest. Verschueren merkt terecht op: de moderne mens is uitgeput door alle ‘moetjes’. Achtduizend stappen, die twintig minuten meditatie, biologisch koken, flossen. Het houdt niet op. Het is bijna ironisch dat de druk om gezond te leven, bij veel mensen voor zoveel stress zorgt dat ze er simpelweg… moe van worden. Misschien moeten we ergens een balans vinden, of misschien is dat onmogelijk in onze huidige maatschappij. Ik weet het eigenlijk niet zo goed.