Na 46 jaar zwaar werk in de haven hoopte Gerard Janssen op een rustig pensioen, maar hij kreeg kort daarna de diagnose alvleesklierkanker.
Na 46 jaar hard werken in de Rotterdamse haven keek Gerard Janssen eindelijk uit naar een zorgeloos pensioen, maar het lot besliste anders.. Slechts een maand nadat hij stopte met zijn werk als sjorder, kreeg hij de diagnose alvleesklierkanker.. Het nieuws zette zijn leven en dat van zijn vrouw volledig op zijn kop.
Hoewel de situatie uitzichtloos oogt, blijft de 66-jarige Rotterdammer opmerkelijk optimistisch.. Hij ervaart momenteel minder pijn dankzij een nieuwe behandeling, wat hem de broodnodige rust geeft die hij de afgelopen tijd miste.. Toch staat er voor volgende week een gesprek gepland over euthanasie, een besluit dat hij neemt om het lijden voor zichzelf en zijn omgeving draaglijk te houden.
Dit ingrijpende besluit benadrukt de zware realiteit van terminale ziekte, waarbij het plannen van het levenseinde een manier wordt om regie te behouden in een situatie die door onvoorspelbaar lijden wordt gedomineerd.
Zijn werkzame leven was fysiek zwaar, maar voor Gerard was het die investering waard.. Hij genoot van de vooruitzichten op reizen en vrije tijd zonder de druk van vroege wekkers.. Die droom is nu vervangen door een dagelijkse strijd tegen de ziekte, waarbij hij troost vindt in kleine wandelingen en zijn passie voor Feyenoord.
Als afleiding maakt de Rotterdammer fanatieke video’s over zijn favoriete club voor volgers op sociale media.. De duizenden reacties die hij krijgt, fungeren voor hem als een soort pepmiddel.. Het contact met lotgenoten en medesupporters geeft hem de energie om de zware medische trajecten, zoals chemotherapie, vol te houden.
Het feit dat hij zelfs in de behandelkamer wordt herkend door zorgpersoneel vanwege zijn video’s, laat zien hoe zijn persoonlijke passie hem helpt om niet alleen als patiënt, maar als mens in het leven te staan.
Voor Gerard blijft de hoop op een fysiek herstel echter nog altijd bestaan, hoe klein die kans ook is.. Hij hoopt in mei nog één keer een wedstrijd in De Kuip bij te kunnen wonen, het liefst in het gezelschap van zijn kleinkinderen.. Het bijwonen van dat duel zou voor hem het ultieme lichtpuntje zijn in een periode die wordt beheerst door onzekerheid.
Uiteindelijk toont zijn verhaal aan hoe sport en sociale verbinding een fundamentele rol spelen bij het verwerken van ongeneeslijk ziek zijn, door een vorm van houvast te bieden die verder gaat dan de medische realiteit.