Gazetari i REL-it rrëfen momentet dramatike pas të shtënave në darkën e korrespondentëve në Uashington

Gazetari Alex Raufoglu përshkruan çastet e para pas të shtënave: paniku në sallë, urdhrat për të qëndruar poshtë, evakuimi i shpejtë i Trump dhe reagimi i organizuar i sigurisë.

Një natë që pritej të kalonte mes diskutimeve për profesionin, u kthye në një sprovë të menjëhershme sigurie në Uashington. Gazetari i Radios Evropa e Lirë, Alex Raufoglu, rrëfen si u përjetuan minutat e para pas të shtënave pranë darkës së korrespondentëve të Shtëpisë së Bardhë.

Raufoglu thotë se ndodhej shumë afër hyrjeve kryesore të sallës së madhe, pranë korridorit qendror që të çonte drejt skenës.. Tavolina e tij, me numër 219, kishte një pamje të qartë si nga skena ashtu edhe nga hyrjet, ndaj ai dhe të tjerët ishin më të vëmendshëm ndaj çdo lëvizjeje në atë zonë.. “Ne nuk e pamë sulmuesin”, thekson, por dyert ishin të hapura dhe zhurma po depërtonte brenda sapo nisi incidenti.. Në fillim, disa menduan se mund të kishte rënë diçka, sepse kamerierët po lëviznin dhe po shërbenin, por çdo dyshim u zhduk shpejt kur krismat u përsëritën.

Sipas tij, përsëritja e krismave ishte ajo që e ndryshoi menjëherë perceptimin e njerëzve.. “U dëgjuan pesë ose gjashtë të shtëna brenda pak sekondash”, thotë gazetari, dhe kjo e bëri të qartë se nuk bëhej fjalë për një aksident.. Të pranishmit fillimisht u hutuan, pastaj u orientuan shpejt nga modeli i zhurmës dhe nga fakti se dyert ishin hapur.. Disa u futën nën tavolina, të tjerë mbetën për pak çaste të ngrirë, duke u përpjekur ta kuptonin situatën, por me kalimin e minutave ishte e pamundur të mos kuptohej se ishte një kërcënim me armë.

Reagimi i parë brenda sallës, sipas Raufoglu, ishte një përzierje instinkti dhe profesionalizmi.. Gazetarët, të mësuar të dokumentojnë shpejt, morën telefonat automatikisht për të raportuar dhe për të kuptuar çfarë po ndodhte.. Megjithatë, në të njëjtën kohë, ndjenja e urgjencës u rrit: njerëzit po kërkonin njëri-tjetrin, po shikonin në sy nëse ishin mirë, dhe ndërsa interneti brenda sallës dukej i dobët, komunikimi kaloi te kanalet më të thjeshta—mes pyetjeve direkte dhe shkëmbimit të informacioneve mes kolegëve.

Një nga momentet më të dukshme, sipas tij, ishte largimi i shpejtë i drejtuesve.. Raufoglu thotë se gjithçka ndodhi në pak sekonda dhe se shërbimi sekret ishte i pozicionuar në mënyrë strategjike në të gjithë sallën.. Nënkryetari u largua i pari, ndërsa presidenti Trump ishte në skenë; agjentët ndërhynë pothuajse menjëherë.. Zonja e Parë dhe personat pranë tij fillimisht shkëmbyen disa fjalë dhe më pas iu bashkuan evakuimit.. “Ishte një reagim shumë i koordinuar”, përmbledh gazetari.

Urdhrat e sigurisë, kur kaluan tek të pranishmit, ishin po aq të qarta sa edhe të shpejta: të qëndronin poshtë dhe të mbanin qetësi.. Ai tregon se në një moment disa persona nisën të brohorisnin “SHBA, SHBA”, por u ndërprenë menjëherë—sepse zhurma mund të shtonte panik dhe të pengonte përpjekjet e sigurisë.. Megjithatë, edhe kur u dëgjua se i dyshuari ishte kapur, të pranishmëve iu kërkua të mos lëviznin dhe të prisnin udhëzime të tjera.

Për atë që ndodhi afër pikës së kontrollit, Raufoglu sjell detaje për organizimin e hyrjeve dhe kontrollin e shtuar.. Salla e madhe ndodhet në nivelin e poshtëm të hotelit, në bodrum, dhe për t’u futur duhej të kalohej përmes një pike shumë të kontrolluar sigurie.. Pas kontrollit, kishte shkallë lëvizëse dhe një shtresë tjetër verifikimi menjëherë pranë hyrjes.. Ai thotë se rrugët përreth ishin të mbyllura, se duhej të ecje disa blloqe për të arritur te hyrja dhe se jashtë kishte protestues që i pa gjatë afrimit.. Ishte një ditë me shi dhe qasja ishte e kufizuar fort: askush nuk mund t’i afrohej hyrjes kryesore pa treguar kredencialet te shërbimi sekret, ndërsa biletat duhej të mbaheshin në dorë.

Paniku, thotë gazetari, zgjati rreth një orë, ndoshta pak më pak.. Në fillim kishte pasiguri: disa diskutonin nëse ngjarja do të vazhdonte ende, ose si do të mbyllej.. Më pas, u dha informacion se presidenti nuk do të kthehej në sallë dhe se do t’i drejtohej publikut nga Shtëpia e Bardhë, ndërsa jashtë vijuan masat e rrepta.. Të pranishmit nuk u lejuan të largoheshin menjëherë; u desh kohë derisa njerëzit të kuptonin çfarë të bënin më pas.

Në rrugë të shkurtër, Raufoglu thotë se pa edhe ekipe emergjente.. Kur disa prej tyre dolën drejt korridorit për në tualet, panë të paktën një person në tokë dhe ekipet e sigurisë e të emergjencës duke komunikuar me personelin.. Por pamja ishte e kufizuar sepse u udhëzuan shpejt të ktheheshin në sallë.. Kjo, sipas tij, ishte një pjesë e shpejtë e rrjedhës—e mjaftueshme për të kuptuar se kishte të lënduar, por pa detaje shtesë përtej asaj që lejohej.

Një element që del qartë nga rrëfimi është se informacioni nuk shpërndahej në mënyrë të barabartë.. Zyrtarët, thotë gazetari, u përpoqën të jepnin sa më shumë të dhëna, por komunikimi ishte i kufizuar, sepse shumë të pranishëm nuk kishin qasje të qëndrueshme në internet.. Përditësimet e hershme, shton ai, erdhën edhe përmes mesazheve që qarkullonin nga telefoni në telefon, përfshi një postim të presidentit në Truth Social.. Në sallë u krijua përshtypja se autoritetet po tentonin transparencë, por situata po zhvillohej ende, ndaj çdo përgjigje e plotë do të kërkonte kohë.

Përtej minutave dramatike, incidenti vendos në qendër një pyetje që zakonisht kalon në sfond: sa e brishtë është siguria kur një event i madh shndërrohet papritur në skenar emergjence.. Raufoglu thotë se këtë herë masat ishin dukshëm më të larta se vitet e kaluara, jo vetëm për shkak të pranisë së presidentit, por edhe sepse këtë vit mbyllja e rrugëve ishte më e gjerë.. Megjithatë, ajo që mbetet më njerëzore nga rrëfimi është një moment

“uniteti” i papritur: gazetarë, zyrtarë, staf dhe njerëz me qëndrime të ndryshme u gjetën në të njëjtën situatë, të përqendruar te siguria dhe te kujdesi për njëri-tjetrin.. Në fund, ngjarja shërben si kujtesë se rreziqet nuk janë vetëm çështje protokolli—ato prekin menjëherë mënyrën si njerëzit mendojnë, komunikojnë dhe mbajnë qetësinë kur realiteti ndryshon brenda sekondash.