In 2026 zijn wereldwijd 27 journalisten gedood, vooral in Libanon en Gaza. Misryoum meldt kritiek op vermeende straffeloosheid.
Journalisten gedood in 2026 blijft een schrijnend signaal: volgens Misryoum zijn er wereldwijd 27 omgekomen, onder wie 16 in verband met Israëlisch geweervuur.
Het gros van de slachtoffers viel in Libanon, waar negen journalisten omkwamen. Daarna volgen Gaza en de bredere regio met zes doden in Gaza. Ook elders werd melding gemaakt van dodelijke slachtoffers onder journalisten, waaronder één in Iran en één in Syrië.
Volgens Misryoum gaat het om een patroon waarin in vrijwel alle gevallen sprake zou zijn van dodelijk geweld door Israëlisch geweervuur. Buiten die regio zouden nog in zeven andere landen journalisten om het leven zijn gekomen.
Dit is precies waarom het debat over persveiligheid steeds urgenter wordt: elke dode journalist betekent minder verslaggeving, minder controle en minder bescherming voor burgers die afhankelijk zijn van betrouwbare informatie.
Misryoum schrijft dat de PEC-voorzitter Blaise Lempen het geheel “onacceptabel” noemt. Hij stelt dat in een aantal gevallen de indruk bestaat van een gerichte wil om journalisten te doden, iets wat volgens hem neerkomt op een oorlogsmisdaad.
Tegelijk zegt Misryoum dat de Israëlische staat de sterfgevallen probeert te rechtvaardigen door te wijzen op vermeende banden met Hamas of Hezbollah.. De kern van de kritiek is echter dat journalisten volgens het internationaal recht niet mogen worden uitgeschakeld zolang ze niet rechtstreeks in de strijd betrokken zijn.
Misryoum meldt ook dat de PEC wijst op het uitblijven van voldoende reactie vanuit de internationale gemeenschap. De organisatie kaart daarnaast straffeloosheid aan voor wie verantwoordelijk wordt gehouden voor de dood van journalisten.
In een situatie waarin partijen elkaar beschuldigen, wordt de vraag naar bescherming van onafhankelijke verslaggevers nog belangrijker: zonder veiligheid kan er simpelweg geen vrije berichtgeving bestaan die het publiek helpt begrijpen wat er gebeurt.
Tot slot benadrukt Misryoum dat het probleem niet beperkt blijft tot één land of conflictgebied. Het gaat om een wereldwijd beeld, waarbij het lot van journalisten steeds weer in dezelfde richting wijst: te weinig bescherming, te veel geweld en te weinig consequenties.