De Surinaamse advocaat Humphrey Schurman overleed. Bij Misryoum blijft vooral hangen: zijn rustige gezag, onafhankelijke houding en overtuiging dat recht en vrije meningsuiting niet mogen wijken.
Vandaag schrijft Misryoum met een zwaar hart over het overlijden van advocaat Humphrey Schurman. Zijn vertrek maakt niet alleen een kring kleiner, maar legt ook iets bloot over wat er in een samenleving op het spel staat.
Humphrey Schurman (19-09-1953 – 27-04-2026) was een van die zeldzame mensen die gezag konden dragen zonder het ooit op te leggen.. In zijn optreden lag geen drang naar macht, maar juist rust: vertrouwen en waardigheid, zonder vertoon.. Wie hem sprak, merkte al snel dat zijn kracht niet in volume zat, maar in inhoud.. Waar anderen schreeuwen, koos hij voor overtuiging.
Voor velen was hij vooral een gerespecteerd advocaat.. Voor anderen een bestuurder, iemand met verantwoordelijkheid in bredere zin.. Bij Misryoum werd hij echter bovenal gezien als een beschermer van principes: iemand die begreep dat een rechtsstaat alleen kan groeien wanneer de fundamenten overeind blijven.. Dat betekent ook dat vrije meningsuiting niet wordt gesmoord, maar juist gekoesterd en verdedigd.. Niet als slogan, maar als dagelijks werk.
Als medeoprichter van Network Star Suriname mengde Schurman zich volgens Misryoum nooit in redactionele keuzes.. Hij wist hoe kwetsbaar onafhankelijke journalistiek is, zeker wanneer belangen zich roeren.. Het idee dat een redactie vrij moet kunnen werken, zonder druk van derden, lijkt vanzelfsprekend.. Toch is het dat allerminst: in het maatschappelijke verkeer is invloed soms subtiel, soms zichtbaar.. Dat hij koos voor afstand, vertrouwen en respect zegt veel over hoe hij met macht omging.
Wat daarbij ook opvalt, is de manier waarop hij met het medium omging.. Hij las Starnieuws, net als iedere burger, op het moment dat iets gepubliceerd was.. Geen voorkennis, geen inmenging, geen telefoontjes om koppen aan te passen of artikelen tegen te houden.. Het getuigt van klasse en van een volwassen begrip van rolverdeling: wie bestuurt, hoort niet te redigeren.
Tegelijk zocht Schurman niet alleen bescherming van wat al bestond, maar ook ruimte voor vernieuwing.. Misryoum schetst hem als iemand die hield van ideeën, vooruitgang en vernieuwing.. Hij geloofde dat Suriname beter kon en beter moest.. In dat geloof zat ook een duidelijke grens: recht mag niet selectief worden toegepast, instituties moeten sterk zijn en burgers moeten zich veilig voelen om hun mening te uiten.. Dat zijn geen losse wensen; ze vormen samen een samenlevingscontract.
In de columns waar hij zichtbaar van genoot, kwam zijn smaak voor waarheid terug zoals Misryoum die beschrijft: zonder angst en verpakking.. Niet omdat hij van conflict hield, maar omdat hij eerlijkheid waardeerde.. Volgens het portret van Misryoum stelde hij dat soms harde woorden nodig zijn om zachte leugens te doorbreken.. Dat vraagt moed, maar ook precisie: je kunt niet alles roepen, je moet ook durven afwegen wat je zegt en waarom.
Humphrey Schurman werd daarnaast neergezet als een man van nuance.. Wanneer spanningen opliepen en kampen tegenover elkaar stonden, zocht hij geen winnaar en verliezer.. Hij zocht oplossingen.. Zijn blik ging naar belangen aan beide kanten, vanuit de overtuiging dat duurzame vrede vaak begint bij een compromis.. Niet uit zwakte, maar uit wijsheid: het soort wijsheid dat je zelden ziet in harde posities, maar juist in mensen die kunnen blijven bewegen zonder hun kern te verliezen.
Voor Misryoum is dat wellicht de kern van zijn nalatenschap: standvastig in waarden, soepel in omgang.. Vastberaden zonder hard te worden.. Principieel zonder star te zijn.. Dat typeert ook hoe hij het publieke gesprek benaderde: niet als strijd om gelijk, maar als verantwoordelijkheid voor samenleven.. En juist daarom blijft zijn voorbeeld na het afscheid doorspelen in elke keuze voor onafhankelijkheid, elke verdediging van recht en elke poging om bruggen te bouwen waar anderen muren optrekken.
Aan familie, vrienden en allen die hem dierbaar waren, is het verlies groot—en dat voelt Misryoum ook als een gedeeld verlies.. De tekst sluit af met een kleine glimlach, bijna hoorbaar: een opmerking die Schurman zelf zou hebben kunnen maken, met milde humor, wegwuivend wat anderen te veel prijzen.. Maar sommige mensen verdienen het om even stil te staan bij wie ze waren, juist omdat hun sporen niet verdwijnen wanneer ze heengaan.. Zijn stem zal zwijgen, zijn nuchtere analyses zullen worden gemist, maar zijn voorbeeld blijft.