Bandaríkin hyggjast fækka hermönnum sínum í Þýskalandi, en sérfræðingar telja það ekki munu veikja varnir NATO eða hafa áhrif á Ísland.
Ákvörðun Donalds Trump um að kalla þúsundir bandarískra hermanna heim frá Þýskalandi hefur vakið athygli, en sérfræðingar hjá Misryoum telja að brotthvarf bandarískra hermanna veiki ekki NATO í Evrópu þegar upp er staðið.
Tilefni ákvörðunarinnar má rekja til spennu í samskiptum ríkjanna, þar sem Trump hefur lýst yfir óánægju með framlag bandamanna sinna. Þetta gerist í kjölfar orðaskipta um öryggismál og aðkomu að Hormússundsdeilunni, þar sem vilji til samvinnu hefur verið misjafn.
Þetta er mikilvægt vegna þess að það undirstrikar hversu háðar báðar hliðar eru gagnkvæmu trausti innan bandalagsins, þrátt fyrir pólitískan titring.
Stjórnvöld í Þýskalandi höfðu verið viðbúin því að bandarískum liðsafla gæti fækkað. Bent er á að herstöðvar á borð við Ramstein gegni lykilhlutverki í aðgerðum í Mið-Austurlöndum og Afríku, sem þýðir að þær þjóna einnig mikilvægum öryggishagsmunum Bandaríkjanna sjálfra.
Fulltrúar NATO vinna nú hörðum höndum að því að rýna í smáatriði þessarar ákvörðunar. Misryoum bendir á að óánægja hafi gætt innan bandalagsins vegna þess hversu lítið var haft samráð við bandamenn í aðgerðum tengdum Íran.
Þrátt fyrir þetta er horft til þess að Evrópuríki þurfi í auknum mæli að axla meiri ábyrgð á eigin vörnum. Þróunin virðist stefna í átt að sjálfbærari varnarkerfum, sem er talið jákvætt til lengri tíma litið fyrir styrk bandalagsins.
Ekki er búist við að þetta hafi nein bein áhrif á öryggi Íslands. Áhersla bandalagsins á eftirlit og öryggi á Norðurslóðum er þvert á móti talin vera að aukast, sem er mikilvægt fyrir stöðuna hér á landi.
Samanlagt er metið að fælingarmáttur NATO muni ekki breytast verulega vegna þessara breytinga á liðsafla. Áfram er treyst á að diplómatísk samskipti muni jafna þann ágreining sem kominn er upp.
Þetta er einkum mikilvægt þar sem stöðugleiki í Norður-Atlantshafi byggir á öflugum varnarsamningum sem hafa reynst vel í áratugi.
Að lokum má segja að áherslan á sjálfbærar varnir í Evrópu sé nauðsynlegt skref í að styrkja bandalagið innan frá, óháð ákvörðunum um einstakar herstöðvar.