۲۶۱ نماینده مجلس با صدور بیانیهای بر حفظ انسجام ملی و خنثیکردن توطئه دشمن تأکید کردند و از هیئت مذاکرهکننده کشورمان به ریاست محمدباقر قالیباف حمایت کردند.
۲۶۱ نماینده مجلس با صدور بیانیهای اعلام کردند از هیئت مذاکرهکننده کشورمان حمایت میکنند؛ هیئتی که محمدباقر قالیباف ریاست آن را برعهده دارد.
این بیانیه که در چارچوب فضای «عملیات ترکیبی» دشمن آمریکایی–صهیونی تنظیم شده، بیش از هر چیز روی حفظ انسجام ملی و جلوگیری از ایجاد شکاف میان مردم و کارگزاران تمرکز دارد.. امضاکنندگان با اشاره به اینکه در دوره جدید جنگ بیشتر بر اقدامات سیاسی، اقتصادی، امنیتی، جنگ روانی و رسانهای تکیه میشود، میگویند دشمن میخواهد در جبهههای میدان، خیابان و دیپلماسی خطای محاسباتی ایجاد کند.
در متن بیانیه، نمایندگان مجلس تاکید کردهاند دشمن برای بیاعتمادیسازی نسبت به مسئولان، بهویژه هیئت مذاکرهکننده، تلاش خواهد کرد؛ تلاشهایی که به زعم آنان میتواند از مسیر روایتسازیهای جعلی و اطلاعات ناقص انجام شود.. نمایندگان میگویند در دورهای که ظاهراً «سکوت صحنه نبرد نظامی» برقرار شده و یک دور مذاکره انجام گرفته، احتمال مانورهای رسانهای و شناختی بیشتر میشود و هدف، تلخکردن کام جامعه و دور کردن تمرکز از «دشمن اصلی» است.
یکی از محورهای پررنگ این پیام، اعتماد صریح امضاکنندگان به تصمیمسازیها بر مدار رهبری است.. آنان مینویسند تصمیمگیری حول محور رهبر انقلاب با «اجماعی مثالزدنی» در حال انجام است و از هیئت مذاکرهکننده حمایت میکنند؛ هیئتی که ریاست قوه قانونگذاری را نیز برعهده دارد و در بیانیه، بهطور ویژه مورد اشاره قرار گرفته است.
از نگاه نمایندگان، مذاکره در کنار دیگر عرصهها قرار میگیرد و باید به دفاع از منافع ملی و حقوق کشور گره بخورد.. این برداشت، در متن بیانیه با تاکید بر اینکه هیئت مذاکرهکننده بر همان مسیر «تامین منافع ملی» پافشاری میکند، صورتبندی شده است.. در واقع، پیام سیاسی بیانیه فقط اعلام حمایت نیست، بلکه نوعی چارچوبگذاری برای خوانش عمومی از مذاکرات است: اینکه مذاکرات قرار است در خدمت منافع داخلی و مقاومت قرار بگیرد، نه تولید تردید یا دودستگی.
این دست حمایتهای پارلمانی معمولاً برای جامعه یک پیام دوگانه دارد؛ از یک سو نشان میدهد بخشی از مجلس میخواهد مسیر مذاکره از نظر سیاسی «پشتوانه» داشته باشد و از سوی دیگر، به فضای رسانهای هشدار میدهد که شایعه و روایتهای ناقص میتواند هزینه اجتماعی ایجاد کند.. همزمان، وقتی بیانیه از «جنگ شناختی» سخن میگوید، عملاً به یک دغدغه روزمره هم اشاره دارد: اینکه در شرایط حساس، هر گفتوگوی عمومی میتواند به تضعیف همدلی ملی یا تقویت آن منجر شود.
به نوشته بیانیه، دشمن قصد دارد با عملیاتهای رسانهای و ابهامآفرینی در افکار عمومی، بهخصوص میان «متدینین» و «مدافعان انقلاب و وطن»، اختلاف ایجاد کند و جامعه را با روایتهای متناقض درگیر سازد.. نمایندگان در ادامه، تأکید میکنند این طراحیها با مقاومت مردم شکست خواهد خورد.. در اینجا، نویسندگان بیانیه یک پیوند احساسی هم برقرار میکنند: تاکید بر حضور مردم در مدت نزدیک به دوماه گذشته و اینکه همین اتحاد مردم عامل اصلی ناکامی دشمن در میدان نظامی دانسته شده است.
بیانیه در بخش دیگری به موضوع ترورها و شهادتها هم اشاره میکند؛ از جمله شهادت حضرت آیتالله العظمی سیدعلی حسینی خامنهای در سطوح مختلف مدیریتی کشور.. امضاکنندگان سپس این پیام را میآورند که با وجود فشارها، تصمیمگیری حول محور رهبری «با شجاعت، درایت و اجماعی مثالزدنی» ادامه دارد.. این بخش، وزن عاطفی متن را بالا میبرد و نشان میدهد حمایت از هیئت مذاکرهکننده در ادبیات سیاسی بیانیه، صرفاً یک تصمیم اداری نیست بلکه به عنوان بخشی از میدان مقاومت معرفی میشود.
از منظر تحلیلی، چنین موضعگیریهایی میتواند دو اثر همزمان داشته باشد: نخست، کاهش فضای تردید در میان افکار عمومی درباره جهت مذاکرات و جلوگیری از تبدیل شدن گفتگوهای دیپلماتیک به میدان دعواهای درونگروهی.. دوم، ایجاد نوعی پیام سیاسی به طرف مقابل که میگوید پشت تصمیم مذاکرهکننده، پشتوانهای گستردهتر از سطوح اجرایی وجود دارد.. با توجه به اینکه متن بیانیه به عملیات ترکیبی و جنگ روانی و رسانهای اشاره کرده، میتوان گفت نمایندگان در تلاشاند هزینه هر روایت مخدوش را بالا ببرند و اجازه ندهند «گمانهزنی با تکیه بر شایعات» تبدیل به یک موج اجتماعی شود.
در پایان، امضاکنندگان از فعالان و کنشگران سیاسی و اجتماعی میخواهند از تحلیلهای مبتنی بر شایعه و اطلاعات ناقص پرهیز کنند و اجازه ندهند طراحی دشمن بر افکار عمومی اثر بگذارد.. متن بیانیه امید میدهد با استقامت، وحدت و صبوری ملت و در چارچوب رهبری، «پیروزی ایران اسلامی و جبهه مقاومت بر کفر و استکبار جهانی» رخ دهد.. اسامی امضاکنندگان این بیانیه نیز در متن کامل آمده است.