Хонаи умеди Насим Оқилов: пас аз гузориши Радиои Озодӣ хайрхоҳон шитофтанд
Пас аз гузориш дар бораи мушкили Насим Оқилов, ба ӯ ёрӣ расид. Аммо марги модар ва сӯхтор вазъро боз сахт кард. Акнун ӯ барои зиндагии беҳтар нақша дорад.
Як соле ё ду сол мешавад, ки зиндагӣ барои Насим Оқилов ором намегузарад, вале ҳоло дарди зиёд бо як умеди зинда дар ҳам омехта шудааст. Баъди гузориш шудани вазъи ӯ, хайрхоҳон барои кумак шитофтанд, аммо воқеаҳои нав нишон доданд, ки роҳи наҷот ҳамеша осон нест.
Насим Оқилов сокини ноҳияи Бобоҷон Ғафуров аст.. Радиои Озодӣ дар се моҳи охир дар бораи зиндагии мушкили ӯ ва хонаводааш ду маротиба хабар дод.. Дар яке аз гузоришҳо модараш барои писари маъюбаш адолат ва кӯмак мехост.. Пас аз он, созмону шахсони ёрирасон барои табобати Насим қадамҳои аввалинро гузоштанд, вале баъди нашри гузориш, модараш Нозанин Юнусализода аз дунё даргузашт.
Шаби 20-уми феврал дар хонаи онҳо оташ гирифт.. Насим мегӯяд, ки баъд аз марги модараш танҳо мезист ва ҳангоми сӯхтор бо душворӣ ҷон ба саломат бурд.. Мақомот сабаби сӯхторро “беэҳтиётӣ” номидаанд.. Барои як нафаре, ки аз садама наздик се сол пеш роҳ гаштанро аз даст додааст, чунин рӯйдод на танҳо талафоти моддист—он имкони барқароршавӣ, шароит ва ҳатто оромии рӯҳиро якбора коҳиш медиҳад.
Насим 43-сола аст ва тақрибан се сол пеш дар як сонеҳа ё садама аз сару пояш сахт захм бардошт.. Баъди он ӯ дигар мисли пештара гаштугузор карда натавонист.. Дар ҷараёни ҷустуҷӯ ва баҳсҳо, худи Насим ва модараш соҳиби “Скутер”-ро, ки ба ӯ бархӯрдааст, гунаҳкор дониста буданд, вале мақомот баръакс гуфтаанд.
Бо вуҷуди ин ҳама, зиндагии ӯ давом дорад.. Ҳоло ҳамсоягон муваққатан ӯро дар хонаҳои худ ҷой дода, барои хӯрок кӯмак мерасонанд.. Насим, бо вуҷуди маъюбият, кӯшиш мекунад корро аз даст надиҳад: рӯзона дар назди ошхонаҳо ҷойи истодани мошинҳоро ба танзим медарорад ва аз ин ҳисоб пул кор мекунад.. Барои ӯ ҳар рӯзи кор на танҳо даромад меорад, балки ҳисси мустақилиятро нигоҳ медорад—чизи муҳиме, ки дар чунин вазъ ба осонӣ гум мешавад.
Яке аз ҷанбаҳои сахти ин ҳикоя он аст, ки баъзан кумак мерасад, вале замон ҳамеша якҷо намешавад.. Аввалан имкони табобат ва дастгирӣ ба даст омад, сипас марги модар ва баъд сӯхтор ҳамаи нақшаҳоро барҳам зад.. Аз нигоҳи равонӣ, чунин “зарбаҳои пайдарпай” метавонад умедро суст кунад, вале Насим талош дорад, ки рӯҳашро нигоҳ дорад ва аз қадамҳои имконпазир даст накашад.
Насим ҳоло низ нақша дорад.. Ӯ мегӯяд, агар Худо хоҳад, саломатиаш беҳтар шавад, оиладор мешавад ва зиндагии ояндаашро ба роҳ мемонад.. Ӯ инчунин бовар дорад, ки метавонад ба нигоҳубини аъзои оила шароит диҳад.. Ҳадафи дигараш ин аст, ки пойҳояшро зудтар табобат кунад ва мисли пештара ба кафшергарӣ идома диҳад, то тамоми умр дастнигару муҳтоҷ намонад.
Ин парванда нишон медиҳад, ки хайрхоҳӣ танҳо як бор ё як лаҳза нест.. Барои одамоне чун Насим, ки бо мушкилоти ҷисмонӣ рӯбарӯянд, кумак бояд ба марҳилаҳо ҷудо карда шавад: дастгирии фаврӣ дар ҳолатҳои сахт, идомаи имкони табобат ва имкони кору зиндагии мустақилона.. Муҳимтар аз ҳама, вақте ҷомеа шитофт, он бояд ин шитобро ба ҳамон роҳ идома диҳад—то умеди одам танҳо дар як хабар ё як рӯз намонад.