Τουρκικό ΥΠΕΞ: Άκυροι οι ελληνικοί χάρτες αλιείας – «Φανταστικά σύνορα»

Το τουρκικό ΥΠΕΞ χαρακτηρίζει «άκυρους» τους ελληνικούς χάρτες και τις απαγορεύσεις αλιείας, υποστηρίζοντας ότι αφορούν περιοχές εκτός δικαιοδοσίας. Η Αθήνα μιλά για νομικό πλαίσιο και ελέγχους.
Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών επανέφερε στο προσκήνιο την αντιπαράθεση για την αλιεία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αμφισβητώντας τόσο τις απαγορεύσεις όσο και τους χάρτες που δημοσιοποιεί η Ελλάδα.
Σύμφωνα με την τουρκική πλευρά, οι απαγορεύσεις αλιείας που εφαρμόζει η Ελλάδα σε τμήματα των θαλασσών αυτών χαρακτηρίζονται «άκυρες» και «χωρίς νομική ισχύ», επειδή—όπως υποστηρίζει η Άγκυρα—δεν ανήκουν στη ζώνη δικαιοδοσίας της Αθήνας.. Παράλληλα, στρέφεται ειδικά κατά των χαρτών που έχει αναρτήσει η Ελληνική Αρχή Ελέγχου Αλιείας, τους οποίους η Τουρκία παρουσιάζει ως προσπάθεια οριοθέτησης «συνοριακών γραμμών» που δεν αναγνωρίζει.
Η ουσία της τουρκικής θέσης είναι ότι η Ελλάδα, μέσω του επίσημου ιστότοπου της Αρχής Ελέγχου Αλιείας, «αποκαλύπτει» πως επιβάλλει απαγορεύσεις σε περιοχές όπου, κατά την Άγκυρα, δεν έχει αρμοδιότητα.. Η Τουρκία επιμένει επίσης ότι οι χάρτες δημιουργούν την εντύπωση «φανταστικών θαλάσσιων συνόρων» και ότι αυτό οδηγεί—κατά τους ισχυρισμούς της—σε παραβίαση της τουρκικής θαλάσσιας δικαιοδοσίας.
Σε αντίστοιχη κατεύθυνση, το τουρκικό ΥΠΕΞ επαναλαμβάνει πως οι «παράνομες απαγορεύσεις» αφορούν, όπως λέει, δραστηριότητες αλιείας πέρα από τα 6 ναυτικά μίλια χωρικών υδάτων.. Η Άγκυρα προσθέτει ότι αυτές οι απαγορεύσεις, όταν εφαρμόζονται σε περιοχές και θαλάσσιες ζώνες που δεν θεωρεί ότι υπάγονται σε ελληνική δικαιοδοσία ή ακόμη και όταν εντοπίζονται σε διεθνή ύδατα, στερούνται ισχύος και για την Τουρκία.
Σε επίπεδο πολιτικού μηνύματος, η αναφορά σε «άκυροι» χάρτες και «χωρίς ισχύ» αποφάσεις δεν περιορίζεται στη γραφειοκρατική αντιπαράθεση.. Είναι ένας τρόπος να τεθεί υπό αμφισβήτηση η ίδια η βάση των ελέγχων που αφορούν την αλιεία, ένα πεδίο όπου οι καθημερινές επιπτώσεις είναι άμεσες για επαγγελματίες και τοπικές οικονομίες.. Για τους ψαράδες, τέτοιου τύπου αποφάσεις δεν σημαίνουν θεωρητική διαφωνία· μεταφράζονται σε αλλαγή δρομολογίων, απώλειες εξόδων, και αβεβαιότητα για το πού μπορεί να κινηθεί κάθε στόλος.
Παράλληλα, το ζήτημα των χαρτών αποκτά ξεχωριστή βαρύτητα γιατί λειτουργεί ως «οπτική γλώσσα» των θέσεων των δύο πλευρών.. Οι χάρτες δεν είναι μόνο ενημερωτικά εργαλεία· γίνονται μέρος μιας ευρύτερης διεκδίκησης, εκεί όπου κάθε γραμμή μπορεί να θεωρηθεί ότι υποστηρίζει έναν συγκεκριμένο τρόπο κατανόησης των ορίων και της αρμοδιότητας.. Γι’ αυτό, η τουρκική ένσταση εστιάζει όχι μόνο στις απαγορεύσεις, αλλά και στη δημοσιοποίηση των αντίστοιχων χαρτών.
Η Τουρκία κλείνει την επιχειρηματολογία της επαναφέροντας την πρόσκληση για επίλυση των ζητημάτων με «ειλικρινή και ολοκληρωμένη προσέγγιση» και με αναφορά στο διεθνές δίκαιο, την ισότητα και την καλή γειτονία.. Η αναφορά γίνεται στο πλαίσιο της Διακήρυξης της Αθήνας για Φιλικές Σχέσεις και Καλή Γειτονία, με ημερομηνία 7 Δεκεμβρίου 2023.. Με άλλα λόγια, η Άγκυρα επιχειρεί να συνδέσει μια τρέχουσα διαφωνία πρακτικού χαρακτήρα με μια ευρύτερη πολιτική οριοθέτηση.
Αυτή η κόντρα γύρω από την αλιεία έχει και μια πιο σύνθετη διάσταση: συνυπάρχει με ζητήματα θαλάσσιων δικαιωμάτων, ελέγχων και εφαρμογής κανόνων.. Όσο η ένταση παραμένει υψηλή, οι διαφωνίες σε τεχνικό επίπεδο—όπως οι περιοχές όπου ισχύουν απαγορεύσεις—είναι πιθανό να αξιοποιούνται και ως δείκτες για το πού «στέκεται» κάθε πλευρά.. Για την Ελλάδα, οι ανακοινώσεις και η χαρτογράφηση συνδέονται με την ανάγκη να υπάρχει ενιαία εικόνα για τις ρυθμίσεις που εφαρμόζονται.. Για την Τουρκία, αντίστοιχα, η ίδια διαδικασία φαίνεται να αντιμετωπίζεται ως αμφισβήτηση δικαιωμάτων.
Το επόμενο διάστημα, το κρίσιμο ερώτημα για όσους εμπλέκονται στην αλιευτική δραστηριότητα και για τις τοπικές κοινωνίες είναι αν η αντιπαράθεση θα μείνει σε επίπεδο δηλώσεων ή αν θα επηρεάσει ακόμη περισσότερο πρακτικές κινήσεις στο πεδίο.. Σε κάθε περίπτωση, το θέμα δεν δείχνει να περιορίζεται σε ένα «διοικητικό» ζήτημα: αφορά την καθημερινότητα, τη διαχείριση θαλάσσιων πόρων και—τελικά—τον τρόπο με τον οποίο οι δύο χώρες επιχειρούν να στηρίξουν τη θέση τους στην περιοχή.