Μαρινέλλα: Οι αποκαλύψεις του Άγγελου Παπαδημητρίου για την «θεϊκή» τους σχέση

Ήταν ένα από εκείνα τα απογεύματα της Τετάρτης που το τηλεοπτικό σκηνικό μύριζε… λίγο αλλιώς, ίσως λόγω της παρουσίας του Άγγελου Παπαδημητρίου στο «Στούντιο 4». Καθισμένος εκεί, απέναντι από τους παρουσιαστές, ο καλλιτέχνης άνοιξε το αρχείο των αναμνήσεών του και μίλησε για τη Μαρινέλλα. Μια σχέση που, όπως είπε, ήταν «θεϊκή», αλλά και ιδιαίτερα απαιτητική. Ξέρετε, αυτές οι σχέσεις που σε γεμίζουν, αλλά σε αφήνουν και λίγο εξαντλημένο στο τέλος της ημέρας.

Όπως ενημέρωσε το Misryoum, ο Παπαδημητρίου αναφέρθηκε με πολλή τρυφερότητα στη γυναίκα αυτή, η οποία έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Δεν ήταν απλώς μια συνεργασία, ήταν μια ολόκληρη εμπειρία. Μας περιέγραψε έναν «σίφουνα» που ό,τι βρισκόταν κοντά του, το απορροφούσε. «Ζαλιζόσουν», εξομολογήθηκε, και κάπως έτσι συνειδητοποιείς ότι δίπλα σε τέτοιους ανθρώπους είναι εύκολο να χάσεις τον εαυτό σου. Ή να τον βρεις, ίσως; Μπερδεύτηκα λίγο, αλλά κάπως έτσι λειτουργεί η μνήμη.

Το πιο ενδιαφέρον ίσως ήταν οι πρακτικές λεπτομέρειες. Θυμήθηκε εκείνα τα γυρίσματα, τις ιστορίες που ζούσαν μαζί, και τις σακούλες. Όχι απλές σακούλες, αλλά τενεκέδες με λάδια, βούτυρα, ντομάτες και αλεύρια. «Μου έφευγαν τα χέρια», είπε χαρακτηριστικά, και σχεδόν μπορείς να ακούσεις τον μεταλλικό ήχο από τους τενεκέδες που χτυπούν καθώς περπατούν. Ήταν δοτική, πάντα με το φαγητό, πάντα με κάτι παραπάνω.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση, όμως, ήταν η αναφορά του στην ειλικρίνεια. Λέει ο Παπαδημητρίου: «Έπαψα να λέω ψέματα εξαιτίας της». Τον έλεγχε; Ίσως. Του θύμιζε τα λάθη του μήνες μετά, όταν εκείνος είχε ξεχάσει πια τι είχε πει. «Γιατί είπες ότι ήσουν εκεί αφού δεν ήσουν;». Αυτό είναι ένα μάθημα ζωής, υποθέτω. Ή απλώς η τρομερή μνήμη μιας γυναίκας που δεν άφηνε τίποτα να πέσει κάτω.

Μετά από τη σειρά στην ΕΡΤ, όπως μας μετέφερε το Misryoum, οι δρόμοι τους χώρισαν κάπως, ίσως λόγω της «φασαρίας» που περιέβαλλε τη Μαρινέλλα. Δεν είναι ποτέ απλό να είσαι δίπλα σε έναν τέτοιο άνθρωπο. Δυσκολεύει η καθημερινότητα, χάνεσαι, αλλά στο τέλος μένει η αύρα. Αυτή η έντονη αύρα που ακόμα τον ακολουθεί.

Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό. Όχι οι τενεκέδες, ούτε η τηλεόραση, αλλά το ότι κάποιος σταμάτησε να λέει ψέματα επειδή μια γυναίκα, πριν από χρόνια, τον ανάγκασε να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα. Μια μικρή λεπτομέρεια, αλλά τόσο καθοριστική. Αν και, για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορούσα να το αντέξω κι εγώ αυτό, το να με ελέγχουν κάθε μήνα…