Ιράν: Πρώτη φορά γυναίκα αντιμέτωπη με την εσχάτη των ποινών για διαδηλώσεις

Το κλίμα στο Ιράν παραμένει βαρύ, σχεδόν αποπνικτικό, καθώς έρχονται στο φως πληροφορίες που προκαλούν ανατριχίλα. Για πρώτη φορά, οι ιρανικές αρχές ετοιμάζονται να εκτελέσουν γυναίκα που κατηγορήθηκε για συμμετοχή στις αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις του περασμένου Ιανουαρίου. Η Μπίτα Χεμάτι, σύμφωνα με όσα καταγγέλλει το Misryoum, καταδικάστηκε σε θάνατο την Τρίτη, μοιραζόμενη την ίδια τραγική μοίρα με τον σύζυγό της, τον Μοχαμάντρεζα Ματζίντι-Ασλ.

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, σχεδόν σαν να μην υπήρχε χρόνος για ψυχραιμία. Στο ίδιο δικαστήριο, με την ίδια κατηγορία —ότι δηλαδή έριξαν τσιμεντόλιθους στις δυνάμεις ασφαλείας από ένα κτήριο της Τεχεράνης— καταδικάστηκαν επίσης οι Μπεχρούζ και Κουρός Ζαμανινετζάντ, οι οποίοι έτυχε να μένουν στο ίδιο κτίριο με το ζευγάρι. Θυμάμαι ακόμα τον απόηχο των ειδήσεων για τις επτά προηγούμενες εκτελέσεις δια απαγχονισμού, αλλά αυτή τη φορά η υπόθεση παίρνει μια τροπή που κανείς δεν περίμενε να δει τόσο σύντομα. Ή μήπως τελικά το περιμέναμε;

Η οργάνωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ιράν και η οργάνωση «Μαζί κατά της Θανατικής Ποινής» με έδρα το Παρίσι, όπως αναφέρει το Misryoum, δημοσίευσαν την κοινή ετήσια έκθεσή τους. Τα νούμερα είναι απλά σοκαριστικά. Τουλάχιστον 1.639 άνθρωποι εκτελέστηκαν το 2025, εκ των οποίων οι 48 ήταν γυναίκες. Οι 21 από αυτές τις περιπτώσεις αφορούσαν γυναίκες που κατηγορήθηκαν για τη δολοφονία των συζύγων τους – πολλές από τις οποίες, όπως επισημαίνουν οι οργανώσεις, ζούσαν σε εφιαλτικές, κακοποιητικές σχέσεις.

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς οι αριθμοί αυτοί μεταφράζονται σε ανθρώπινες ζωές πίσω από τις κλειστές πόρτες των φυλακών. Οι εκτελέσεις σημείωσαν αύξηση 68% μέσα σε μόλις έναν χρόνο, από τους 975 ανθρώπους το 2024 στους 1.639 το επόμενο έτος. Μια πραγματικότητα που δείχνει πως το σύστημα έχει γίνει πολύ πιο σκληρό — αν και ίσως ήταν πάντα έτσι, απλά τώρα το βλέπουμε πιο καθαρά.

Η κατάσταση παραμένει ρευστή και ο φόβος κυριαρχεί στους δρόμους της Τεχεράνης. Καθώς οι ώρες περνούν, η τύχη της Μπίτα Χεμάτι και των υπολοίπων μοιάζει προδιαγεγραμμένη από ένα καθεστώς που αρνείται να υποχωρήσει, ακόμα και μπροστά στις παγκόσμιες αντιδράσεις. Μένει να δούμε αν η διεθνής πίεση —ή ίσως η απλή αναγνώριση του γεγονότος από τον κόσμο— θα αλλάξει κάτι, αν και η εμπειρία των τελευταίων ετών δεν μας επιτρέπει ιδιαίτερη αισιοδοξία.