Πόλεμος με το Ιράν έχει «τραβήξει» αποθέματα ΗΠΑ σε πυραύλους και αντιαεροπορικά συστήματα. Η αναπλήρωση, με τους σημερινούς ρυθμούς παραγωγής, φοβίζει ότι θα πάρει χρόνια.
Οι ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα ακριβό δίλημμα: ο πόλεμος με το Ιράν αποδεικνύεται όλο και περισσότερο ζήτημα αποθεμάτων, ρυθμού παραγωγής και επιχειρησιακής ετοιμότητας.
Από τα τέλη Φεβρουαρίου και μετά, η αμερικανική πολεμική μηχανή έχει καταναλώσει μεγάλο μέρος κρίσιμων πυραύλων και πυρομαχικών, με αποτέλεσμα ορισμένες κατηγορίες να πλησιάζουν επικίνδυνα το όριο που θεωρείται διαθέσιμο για επόμενα σενάρια.. Σε αυτό το πλαίσιο, η καταγραφή εσωτερικών εκτιμήσεων δείχνει ότι έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί περίπου 1.100 πύραυλοι κρουζ μεγάλου βεληνεκούς τεχνολογίας stealth, αριθμός που φέρεται να βρίσκεται πολύ κοντά στο σύνολο των αντίστοιχων πυραύλων που απομένουν στο αμερικανικό οπλοστάσιο.. Παράλληλα, περισσότερους από 1.000 πυραύλους Tomahawk έχουν περάσει από τα αποθέματα, με ρυθμό που ξεπερνά κατά πολύ την ετήσια αγορά.
Η εικόνα γίνεται πιο ανησυχητική και στο πεδίο της αντιπυραυλικής άμυνας.. Το Πεντάγωνο έχει καταναλώσει περισσότερους από 1.200 αναχαιτιστικούς πυραύλους Patriot, ενώ έχουν εκτοξευθεί και πάνω από 1.000 πυραύλους Precision Strike και ATACMS από χερσαίες πλατφόρμες.. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια «στροφή» κονδυλίων· είναι μια δοκιμή για το κατά πόσο η εφοδιαστική αλυσίδα, ο προγραμματισμός και η βιομηχανική παραγωγή μπορούν να συμβαδίσουν με τον ρυθμό ενός πολέμου υψηλής έντασης.
Η Μέση Ανατολή τραβά αποθέματα—και αφήνει κενά αλλού
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη στρώση, πιο βαθιά.. Ο πόλεμος με το Ιράν φαίνεται να αναδεικνύει μια υπερβολική εξάρτηση από ακριβά πυραυλικά συστήματα και αναχαιτιστές.. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι όταν η ζήτηση ανεβαίνει, το βάρος πέφτει σε εκείνες τις κατηγορίες που χρειάζονται χρόνο για να παραχθούν και χρήματα για να ανακάμψουν.. Το ερώτημα που επιστρέφει ξανά είναι γνωστό στην αμυντική κοινότητα: μπορεί η αμυντική βιομηχανία να παράγει γρήγορα, μαζικά και φθηνότερα—σε επίπεδο που να καλύπτει πραγματικές απώλειες—ειδικά σε μια εποχή όπου τα drones και τα συστήματα ταχείας κλιμάκωσης έχουν βγει μπροστά;
Ένα ακόμη σημείο που κάνει τη συζήτηση δύσκολη είναι η «μετρική» της κατανάλωσης.. Το Πεντάγωνο αναφέρει ότι έπληξε περισσότερους από 13.000 στόχους, όμως αξιωματούχοι επισημαίνουν ότι αυτό δεν αποτυπώνει την πραγματική κλίμακα της χρήσης πυρομαχικών.. Σε πολέμους τέτοιου τύπου, μεγάλοι στόχοι χτυπιούνται συχνά περισσότερες από μία φορές.. Δηλαδή, πίσω από τον αριθμό των στόχων υπάρχει ένας μεγαλύτερος αριθμός βομβών και πυραύλων που «γράφει» την πραγματική φθορά των αποθεμάτων.
Γιατί η αναπλήρωση δεν είναι απλώς «παραγγελία»
Κρίσιμες κατηγορίες εμφανίζονται να ήταν ήδη περιορισμένες πριν από τον πόλεμο και τώρα επιβαρύνονται ακόμη περισσότερο.. Η κυβέρνηση Τραμπ, από την πλευρά της, απορρίπτει αυτή την εικόνα, τονίζοντας ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν επαρκή όπλα και πυρομαχικά.. Ωστόσο, ακόμη και όταν το πολιτικό αφήγημα επιχειρεί να καθησυχάσει, το επιχειρησιακό ερώτημα παραμένει: πόσο γρήγορα μπορεί να κλείσει η «ψαλίδα» ανάμεσα στην κατανάλωση και στην παραγωγή.
# Η παραγωγή είναι το αδύναμο σημείο
JASSM-ER, Tomahawk και Patriot στο «κόκκινο»—με συνέπειες για αποτροπή
Η αντιαεροπορική διάσταση προσθέτει επιπλέον πίεση.. Οι Patriot, με ιδιαίτερα υψηλό κόστος ανά βολή, αποτελούν κεντρικό εργαλείο προστασίας.. Αν οι ρυθμοί χρήσης τους αυξηθούν, τότε η «λογική» της άμυνας περνά από τον σχεδιασμό στην καθημερινή κατανάλωση.. Και όταν η κατανάλωση αυτή δεν συνοδεύεται από γρήγορη αναπλήρωση, τότε η αποτροπή μεταφέρεται από τα χαρτιά στην πραγματικότητα με κόστος.
Η συνέπεια δεν φαίνεται μόνο σε αριθμούς.. Φαίνεται και σε επιχειρησιακές επιλογές, σε μετακινήσεις συστημάτων, σε περιορισμούς ασκήσεων και εκπαίδευσης.. Για παράδειγμα, στην Ευρώπη αναφέρονται απώλειες drones επιτήρησης και επίθεσης και μειωμένες δυνατότητες στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, ενώ στην Ασία τονίζεται ότι η ετοιμότητα είχε ήδη δεχθεί πλήγμα από την ανακατεύθυνση δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και από τις ανάγκες που προέκυψαν μετά επιθέσεις σε θαλάσσιους διαδρόμους.
Στο τέλος, η ερώτηση που βαραίνει περισσότερο δεν είναι μόνο «πόσοι πύραυλοι απομένουν».. Είναι τι σημαίνει αυτή η φθορά για την ικανότητα διαχείρισης πολλαπλών κρίσεων, για το πώς θα στηριχθεί η αποτροπή στην Ευρώπη και για το αν η προτεραιοποίηση απέναντι στην Κίνα στον Ινδο-Ειρηνικό θα αντέξει έναν ρυθμό που δοκιμάζει τα όρια του μοντέλου αμερικανικής ισχύος.. Ο πόλεμος με το Ιράν δεν εξαντλεί μόνο αποθήκες—εξετάζει την ίδια τη σχέση στρατού και βιομηχανίας.. Και αν αυτή η σχέση δεν κινείται με την ταχύτητα που ζητά η νέα εποχή των πολέμων, τότε τα «ακριβά» μαθήματα γίνονται πολιτικές και επιχειρησιακές δεσμεύσεις για χρόνια.