Het ruikt nog naar verbrande kunststof en een scherpe, weeïge lucht hangt tussen de winkels aan het Smaragdplein. Vanochtend was het hier nog gewoon druk met winkelend publiek, maar nu voelt de plek onwezenlijk. Rond 15.30 uur vanmiddag gebeurde er iets wat bijna niet te bevatten is: een man in een elektrische rolstoel werd daar in brand gestoken. De beelden die in mijn hoofd rondspoken zijn ronduit afschuwelijk.
Volgens Misryoum is het slachtoffer er ernstig aan toe. Hij liep brandwonden op aan zijn rug, hoofd en armen. Buurtbewoners vertellen dat de man geen benen heeft, wat de situatie natuurlijk — ik kan het bijna niet uit mijn toetsenbord krijgen — nog vele malen erger maakt. Hij kon letterlijk geen kant op. De burgemeester, Sharon Dijksma, noemt het een gruwelijke vorm van geweld en ik denk dat iedereen het daar wel mee eens kan zijn. Of nou ja, het is meer dan dat.
Het is onmenselijk.
Omstanders reageerden gelukkig snel. Ze haalden het slachtoffer uit de stoel en begonnen meteen met koelen, terwijl iemand anders met een brandblusser in de weer ging. Kun je je voorstellen hoe dat eruitziet midden op een plein waar mensen gewoon hun dagelijkse boodschappen doen? Die mensen moeten enorm geschrokken zijn, en dan druk ik me voorzichtig uit. De politie laat via Misryoum weten dat er vanavond in ieder geval één verdachte is aangehouden, al blijft het gissen of er nog meer mensen bij betrokken waren.
De toedracht is nog volstrekt onduidelijk. Waarom doe je zoiets? De politie is nog volop bezig met onderzoek en spreekt over ‘man en macht’, al klinkt dat altijd zo bureaucratisch terwijl het hier om een menselijk drama gaat. Ook vanuit Den Haag kwam er een reactie. Men noemt het een grens die overschreden is, en ja, dat klopt. Maar ergens voelt die politieke taal ook wat hol als je de beelden van dat plein voor je ziet.
Ik vraag me af hoe de buurt dit gaat verwerken. Het is niet zomaar een incident, het is een aanval op de veiligheid van ons allemaal. Misschien is het ook wel goed dat ze slachtofferhulp hebben ingeschakeld, want die getuigen krijgen dit niet zomaar van hun netvlies. Het is allemaal nog zo vers, en de details sijpelen langzaam binnen. Het is nog maar de vraag wat er precies aan voorafging — misschien werd er al langer iets opgebouwd zonder dat iemand het echt in de gaten had.